Sahnadagi fohisha...
Dekabr oyining oxirgi kunlari Toshkent teatrida maxsus havo hukm surar edi. Qor shahar ko'chalarini oq gilam bilan qoplagan, lekin teatr ichida issiqlik, asabiylashgan ovozlar va tayyor bo'lmagan spektaklning og'irligi bor edi. 31-dekabr yaqinlashardi — premyera kechasi. Direktor har kuni qo'ng'iroq qilib, tahdid qilar, rejissor Baxtiyor esa truppa oldida o'zini yo'qotar, baqirar, aytardiki; bu hali teatr emas, bu sirk.
Baxtiyor qirq yoshda, o‘rta bo‘yli, qora sochli, nigohi doim izlanuvchan, tanqidiy boquvchi. U teatrda o‘n besh yil ishlagan, ko'p spektakllar qo'ygan, ammo bu galgisi yangi ish — klassik rus dramaturgiyasining zamonaviy talqini — uning karyerasidagi eng muhim loyiha edi. Agar u muvaffaqiyatsiz tugasa, Baxtiyor teatrdan ketishi kerak bo'lar edi.
Farida o'ttiz ikki yoshda, go'zal, taniqli aktrisa. Uning yuzida o‘zgacha turdagi nafosat borki, bu sahna yorug'ligida yanada chiroyli ko'rsatar edi. Uzun qora sochlari yelkalaridan to'kilib tushar, ko'zlari katta va ifodali, lablarida doim engil tabassum — lekin bu tabassum ostida sirlar yashirindek edi. Farida teatrda o'n yil ishlagan, ko'p rollar o'ynagan, lekin bu yangi rol — fohisha, qadimiy rus dramasining markaziy obrizi bo‘lib, uning uchun haqiqiy sinov edi.
Baxtiyor bu rolni unga berishdan oldin uzoq o'ylagan edi. Farida ajoyib aktrisa edi — lekin u har doim "to'g'ri", "nozik", "yaxshi qiz" rolida. Bu safar Baxtiyor boshqa narsa istardi. U Faridadan istedodini yashirin qirralarini chiqarishni talab qilar edi.
Dekabr oyining o'ttizinchi kuni — premyeradan bir kun oldin — mashg'ulot ayniqsa og'ir o'tardi. Truppa butunlay teatr zalida yig'ilib, yakuniy "o'tkazma" qilar edi. Baxtiyor o'rindiqda o'tirib, qo'llarini ko'ksida bog'lab, sahnani kuzatar. Uning yonida boshqa aktyor va aktrisa o'tirardi. Farida sahnada edi — uning roli fohisha Sonya bo‘lib, u sahnada mijoz bilan gaplashar edi.
Ammo Baxtiyor bu ijrodan norozi edi.
— To'xta! — u baqirdi. — Farida, to'xta!
Farida sahnada muzlab qoldi. Mijoz rolini o'ynaydigan aktyor ham to'xtadi.
— Nima? — Farida sahnadan pastga qaradi, uning ovozida ozgina asabiylik sezilardi.
Baxtiyor o'rnidan turdi va sahnaga chiqdi. U Faridaga yaqinlashdi, juda yaqindan, uning yuziga qarab turdi.
— Sen aktrisa bo'lmoqchimisan yoki ofitsiantka? — u sekin, ammo keskin so'radi.
Farida abadiy qichqirmoqchi bo'ldi, lekin Baxtiyor uni to'xtatdi:
— Sen fohishasan! Fohisha! Sen o'zingni sotasan! Sen erkaklarga tabassum qilasan, ularni o'zingga chorlaysan, sen ularga imkoniyat berasan! Ammo sen hozir nimani ko'rsatyapsan? "Yaxshi qiz"ni! Sen o'z istedodini yashirayapsan!
Farida yuzini qizarib ketdi. Truppa jimjit, barchasi kuzatar o‘tirar edi.
— Men... men harakat qilyapman, — dedi Farida, uning ovozi bir oz titrardi.
— Harakat qilyapsan?! — Baxtiyor kulib yubordi, bu kulguda istehzo sezilib turardi. — Sen o'zingni himoya qilyapsan! Sen fohisha bo'lishdan qo'rqyapsan! Sen bu rolga kirishdan qo'rqyapsan!
— Men qo'rqmayapman! — Farida g'azab bilan javob berdi.
— Unda menga ko'rsat! — Baxtiyor baqirdi. — Hozir, mana bu yerda, butun truppa oldida! Ko'rsat menga... sen fohishassan!
Farida nafasini to'xtatdi, ro‘ldagi obriz bo‘lsada hadeb foxishaga qiyoslanishi yuragiga og‘ir botdi. Farida tuyg‘ularini his qilib turgan truppa ham jimjit kuzatar edi. Baxtiyor ham unga talabchan qarab turardi.
— Yur mana bu yerga, — Baxtiyor mijoz rolini o'ynaydigan aktyorga qarab, uni sahnadan haydab yubordi. — Sen ket. Men o'zim mijoz bo'laman.
Aktyor sahnadan tushdi. Endi sahnada faqat Baxtiyor va Farida qoldi — butun teatr zali ularni kuzatar edi.
— Qani boshla, — Baxtiyor buyurdi. — Men mijozman. Sen fohishasan. Meni o'zingga jalb qilib, o'zingni sot.
Farida nafas oldi. Uning qalbi oo‘rir, yuragj tez urar edi. U sekin Baxtiyorga yaqinlashdi, unga qaradi, tabassum qildi — lekin bu tabassum hali ham "aktrisa" tabassumi edi.
Baxtiyor boshini chayqadi.
— Yo'q. Bunday emas. Sen hali ham istedodini yashiryapsan. — U yaqinlashdi, juda yaqin, ularning yuzlari bir-biriga deyarli tegib turardi. — Sen nima uchun qo'rqyapsan? Sen aktrisa bo'lmoqchisan, lekin sen yashirinyapsan. Nega?
Farida javob bermadi. Uning ko'zlari Baxtiyorning ko'zlariga qadalib qolgancha, namlana boshladi.
— Nega? — Baxtiyor takrorladi, uning ovozi pasdroq, ammo keskin bo'ldi. — Sen uyatyapsanmi? Sen o'zingdan uyatyapsanmi?
Farida lablarini tishlab, yengil yutinib oldi.
— Xa... xullas, uyalaman, — u pichirladi.
— Nega? — Baxtiyor uning yuziga qaradi. — Sen ayolsan. Sen go'zalsan. Sen yetuk aktrisa bo'lmoqchisan. Ammo sen o'z tanangdan, istedodingdan uyatyapsan. Nega Farida?
Farida hech narsa demadi. Uning ko'zlarida yoshlar siza boshladi.
— Men bilaman nega, — Baxtiyor sekin dedi, lekin uning ovozi butun teatr zalida eshitilardi. — Chunki sen doim "yaxshi qiz" bo'lding. Sen doim "poklik" ramzi bo'lding. Sen murakkab ro‘llardan qochding, bir xil qolibga tushib olding, hech qachon o'zingning ichingdagi o'sha istedodingni lko'rsatmading, o'sha talantingni doyim bo‘g‘ib yashirding... O‘ylaysanki fohishani o‘ynasang, jamiyat seni fohishaga o'xshatadi deb.
Truppa jimjit edi. Farida yig'layotgan edi, lekin u ovoz chiqarmadi.
— Ammo sen bilmaysan, — Baxtiyor davom etdi, — sahnada fohisha bo'lish — bu erkinlik. Bu teatr, bu sahna, har bir hujayra bilan bu ro‘lni qabul qilish... Bu aslo ko‘chada o'zingni sotish emas — bu sahnada o'zingni ko'rsatish... Sen jamiyat va sahnani ajrata olmaysanmi, buni ro‘lni o‘ynay olmaysan, chunki sen hali ham o'zingdan qo'rqyapsan.
U orqaga chekinadi.
— Hammaga rahmat. Bugun mashg'ulot tugadi. Farida, sen mening kabinetimga kir, bizga gaplashib olishimiz kerak.
***
Baxtiyor kabineti teatrning ikkinchi qavatida, yo'lak oxirida edi. Kichik xona, kitob javonlari, stol, ikkita o'rindiq. Oynadan qor yog'ayotgan ko'cha ko'rinardi.
Farida eshikni taqillatdi va ichkariga kirdi. Uning ko'zlari qizarib ketgan, sochlari bir oz tarqoq edi. U o'zini bo'shashtirishga harakat qilardi, lekin uning ichida hali ham o'sha sahnadagi his — uyat, g'azab, qo'rquv, yashamoqda edi.
Baxtiyor stol yonida turar, sharobdan bir qadah to'ldirib qo'yar ekan.
— Eshikni yop, — deb buyurdi, unga qaramay.
Farida eshikni yopdi va boshini quyo solgancha, unga qarab turdi.
Baxtiyor sharobni unga uzatdi.
— Uzum sharbati, Ich asablarga kerakli malham...
Farida rosdan sharbat deb o‘yladi chog‘i uni oddiy qabul qildi, bir yudumda ichdi. Sharob issiq, achchiq tamli edi. Uning ko‘zlari kengayib, nafasi tiqildi. U bir lahza jahil ustida baqirib bermoqchi bo‘ldi, lekin vujudi yot unsurga andarmon bo‘lib, asab siqilishi zumda yo‘qoldi. Farida, g‘ayritabiy sokinlik bilan yana degandek, qadahni uzatdi.
Baxtiyor yana qadahni to‘ldirdi, bu gal o'ziga ham quydi va ichdi. So‘ng, sharob ho‘playotgan Faridaga qaradi. O‘zi asli, sahnada aytolmagan so‘zlarini aytib dakki bermoqnj niyat qilgandi, ammo shunday tarbiyali ayolni ham shatob ichishga majbur qiladigan bosim o‘tqazganini o‘ylab ancha yumshadi.
— Men seni haqorat qilmoqchi emas edim, — u sekin dedi. — Ammo men seni talantingni uyg'otmoqchi edim. Sen juda umidli aktrisasan. Lekin sen so‘nggi yillarda o'zingni cheklayapsan. Va bu rol — bu rol sening uchun imkoniyat. Ammo faqat agar sen ichingdagi o'sha istedodingni erkinlikka chiqarsang.
Farida qadahni bo‘shatib stolga qo'ydi va unga qaradi.
— Men... men bilmadim nima qilishni kerakligini, — uning ovozi hali ham bir oz titrardi. — Men harakat qildim. Lekin siz to'g'ri aytdingiz — men qo'rqyapman.
— Nimadan? — Baxtiyor so'radi.
— O'zimdan, — Farida javob berdi. — Men doim o‘zimni nazorat qilaman. Men doim "to'g'ri" bo'lishga harakat qilaman. Ammo bu rol... bu rol boshqa narsa talab qiladi. Ishoning men o‘ynashni jon dildan xoxlayapman, ammo men bilmayman qanday qilib uni uddalashni.
Faridani ko‘zlari yoshlandi, chunki shu vaqtgacha, u o‘zini mukammal aktrisa sanab kelgan, sodda, samimiy obrazlarni shu qadar go‘zal ijro etardiki... U allaqachon, ustoz maqomida yurib, yoshlarga maslahatlar berardi. Bugunchi, bugun bir truppa hamkasblari oldida ro‘lga kiraolmagani uchun rejissyordan qancha malomatga qoldi.
Bu sharmandalik!!!
U beixtiyor qahani ko‘tardi, ammo bo‘shligini ko‘rib joyiga qo‘ydi. Baxtiyor yana tez qadahni to‘ldirdi. Farida qadahni ko‘tardi, negadir bu safar yengil o‘tdi, o‘zini ancha yengil sezdi. Oraga uzoq jimlik cho‘kdi, bu vaqtda Baxtiyor ham bir qadah ichib, allaqanday ssenariyni varoqlab chiqdi, keyingi qadahni quyar ekan, Faridaga ham marhamat qilgandek imladi, Faridaning ha qabilidagi kipriq qoqishidan so‘ng shiysha tagidagi sharobni uni qadahiga quydi. O‘zi ham biroz srgak tortdi, chunki Faridaning yuzi o‘zgargan negadir qadahga qarab jilmayib qo‘yardi.
Sharob, avvaliga ko‘ngillarni g‘amdan ozod qilgan bo‘lsa, endi firlarga vasvasa soldi. Baxtiyorning fikrlari chalkashdi, u uziq vaqt Faridaga termulib o‘tirdi.
So‘ng o‘rnidan turib unga yaqinlashdi. U juda yaqin turdi — ularning o'rtasida bir necha santimetr qoldi. Sarob tasiriga tushgan Farida ham o‘zini nari olmadi.
— Men senga yordam beraman, — Baxtiyor pichirladi. — Ammo sen menga va o'zingga ishonishing kerak.
Farida unga qaradi. Uning ko'zlari katta edi, ichida qo'rquv va qiziquvchanlik kurashi kechardi. .
— Qanday? — u pichirladi.
Baxtiyor uning yuziga qo'lini qo'ydi, juda sekin, juda ehtiyotkorlik bilan.
— Sen qo'rqma, — u pichirladi. — Hozir, bu yerda, faqat ikkalamiz bormiz. Hech kim ko'rmaydi. Hech kim bilmaydi. Bu faqat biz ikkalamiz — rejissor va aktrisa. Men senga yordam beraman rolga kirish uchun.
Farida nafasini ushlab qoldi. Uning yuragi urushi tezlashib qulog‘i ostida aks sado berdi. Baxtiyor uning lablariga juda yaqin keldi.
— Men... men bilmayman... — Faridaning ivozi titrab pichirladi.
— Sen his qil, — Baxtiyor pichirladi. — Qo'rqma. Bu faqat rol. Lekin bu rolga kirish uchun sen haqqoniy his qilishing kerak.
Baxtiyor uni lablaridan o'pdi.
Farida bir soniya muzlab qoldi — keyin allaqanday erkinlik bilan javob berdi. Uning lablari Baxtiyorning lablariga tegdi, issiq va yumshoq. Bu o'pish davomiyligi uzoq davom etdi, chuqur va ehtirosli. Baxtiyor uni o'ziga tortdi, uning qo'llari Faridaning beliga o'raldi, Farida esa uning bo'yniga qo'llarini o'rab oldi.
Ular ajralishganda, Faridaning nafasi tez edi, uning yuzida qizarishlar bor edi.
— Bu... bu rol uchunmi? — u soddalik bilan pichirladi garchi aslida nimalar bo‘layotganini yaxshi tushunsada.
— Ha, — Baxtiyor pichirladi, lekin uning ovozida ehtros uchquni bor edi. — Lekin bu faqat rol emas... Bilki... Sen tushunarsan...
U Faridani yana o'pdi, bu safar qattiqroq, ehtirosliroq. Uning qo'llari Faridaning tanasini silay boshladi — orqasi, beli, yuqoriga ko'tarildi. Faridani oyoqlari bo‘shashdi, tomog‘idan ehtrosli xirillash sado berib, u tanasini Baxtiyorning qo‘llariga ishondi.
Baxtiyor uni stolga olib bordi. Farida stolga suyandi, Baxtiyor uning ustiga engashib, titrayotgan qo'llari bilan Faridaning ko'ylagining tugmalarini yecha boshladi — sekin, bir-biri, har bir harakatda bir ishtiyoq, hayajon ruhur edi.
Farida sarosimada, betartib nafas olar, uning ko'zlari bot bit yumulib ketardi. U Baxtiyorning qo'llarini o'z tanasida his qikdi, issiq, kuchli, uyat va ehtirosa to'la.
Ko'ylak yechilib, stulga uoqtrilgach, Faridani egnida nafis to‘rli oq ich kiyim qoldi. Uning yumshoq ko‘kraklar bu shaxvoniy libos ichini to'ldrib yanada go'zal manzarani chizar edi. Baxtiyor bir zumga to'xtadi, ularga qaradi, keyin sekin ilgakini bo‘shatib yechib tashladi.
Go‘yo bir juft anorlar erkin qoldi — katta, yumshoq, biroz egilgan. Uning tugmachalari qattiq, qizg'ish va judayam sezgir... Baxtiyor zo‘r ishtiyoqda, qo'llari bilan ularga tegdi — sekin, erkalab, silab, o‘ynadi. Farida og‘zini ochib, xirillab yubordi, uning tanasi buralib ketdi.
— Fari... sen go'zalsan, — Baxtiyor pichirladi. — Sen shunchalik go'zalki, o‘zin buni bilmaysan.
U boshini egdi va emchak so‘rg‘ichlariga lablarini qo'ydi. Farida labini tishlab, ingrab yubordi — ingichka, yumshoq tovush bilan. Baxtiyor tilini so‘rg‘ichlarni sezgir burmalarida aylantrib, so'ra boshladi — sekin, ehtiyotkorlik bilan, bazan yengil tishlash bilan. Farida qo'llarini uning sochlariga o'rab oldi, ixtiyorsiz uni o'ziga bosardi.
— Baxtiyor, aka... — u pichirlardi.
Baxtiyor esa javob bermadi, faqat davom etdi. Uning qo'llari Faridaning etagini ko'tarardi, yuqoriga, sonlariga, keyin pastroq. U uning ichki kiyimiga tegdi — issiq edi, nam edi.
— Ro‘lingni esla... esala jonin, — u pichirladi. — Sen hozir fohishassan. Sen men uchun fohishassan, eslayabsanmi?
Farida hech narsa demadi, faqat boshini egdi. Uning ko'zlari yopiq edi, uning lablari ochilib ketgan edi.
Baxtiyor uning ichki kiyimini pastga tushirdi. Uning airli maskabi ochildi. Baxtiyor ko‘z tashladi, pushti, go'zal, silliq va nam. Eng muhimi juda ozida. Faridaning pokizaligi unichyanda ilhomlantrdi. Baxtiyor qo'lini o‘sha ziminga qo'ydi, tuksiz terini sekin silay boshladi. Faridani tanasi buralib, nafasi tezlashdi oyoqlari qaltirab, yanada jonsizlandi.
— Sen his qil, — Baxtiyor pichirladi. — Go‘zalim, bu shunchaki ro‘l qo'rqma. Bu o‘zingning haqiqiying... sen tushun, o‘zini erkin qo‘y, obriznga kir...
Baxtiyor, nimadir deyish kerak deb o‘ylar, lekin nimalar haqida so‘zlayotganini o‘zi ham anglamasdi. Farida esa, hatta uni tinglamasdi, u bir narsani his qilardi, qiniga kirib ehtiyotkorlik bilan chayqalayotgan barmoqlarni.
Farida baqirib yubordi, uning tanasi bukildi. Baxtiyor ayol nuqtasini topgan, barmog'ini egib olgancha o‘sha nuqta ustida harakatlantirar edi. Tez keyin sekin, keyin yana tezroq. Farida xirillab, qo'llari bilan stolga tayanib oldi.
— Baxtiyor... Baxtiyor aka... — u ingrab pichirladi, bardoshi tugayotganidan toqatsizlanib.
— Ha, — javob berdi. — Jonim.... sen his qilyapsabmi?
Ayolni aqildan ozish darazasiga yetqazayotganidan zavqlangan Bahtiyor ikkinchi barmog'ini qo'shdi. Faridani ovozi yanada sayqallandi, uning tanasi tezroq harakatlanar ammo ko‘kraki bilan, stolga yotib qoldi. Baxtiyor ritmni tezlashtirdi — ichkariga, tashqariga, chuqurroq, yanda qattiqroq. U yer juda nam edi, suyuqlik barmog'idan oqib tushar, har harakatda ko‘zacha ichidagi suv ovoz chiqarardi.
— Men... umm... ahhh... — Farida tovushini nazorat qilolmay shivirlar edi.
— Qo'yib ber, — Baxtiyor buyurdi. — O‘zingni qo'yib ber, qo'rqma.
Farida baqirdi — baland, lekin quloqqa yoqimli yumshoq tovushda. Uning tanasi titrar, oyoqlari qaltirar beli bosim bilan bukildi va javob berdi. Suyuqlik Baxtiyorning qo'liga to'kildi.
U sekin barmog'ini chiqardi, uni ko'zlariga qaradi. Farida nafas olardi, uning tanasi terlab ketgan edi.
— Sen his qildingmi? — Baxtiyor so'radi.
Farida bosh irg'adi.
— Ha... — u pichirladi, negadir qalbini qo‘rquv bosdi, ko‘zlarini olib qochdi. — Ha, his qildim...
Baxtiyor tabassum qildi. U Faridaga yaqinlashdi va uni yana o'pdi — sekin, ehtiyotkorlik bilan.
— Endi sen bilasan, — u pichirladi. — Endi sen bilasan rolga qanday kirish kerakligini.
Farida unga qaradi. Baxtiyorning ko'zlarida faqat ehtiros, qiziquvchanlik va boshqa a zuhur edi.
— Ammo... men... ketishim kerak, — u ishonsizlik bilan pichirladi.
Baxtiyor kuldi — yumshoq, muloyi kulgi va uni yelkadidan tutdi.
— Ketma...
Baxtiyor javobini kutmasdanoq uning qo'lini ushlab, bag‘riga tortdi, uni stoldan ko‘trsib, divanga yaqin olib bordi. Farida o'tirdi, Baxtiyor uning oldida turdi. U o'z ko'ylagini yecha boshladi — sekin, ataylab, Farida kuzatishi uchun qilayotgandek.
Ko'ylak tushdi — uning tanasi junli, qorni biroz semiz, ammo juda sog‘lom va kuchli ko‘rinar edi. Keyin u qolgan kiyimlarini ham yecha boshladi. Faridaning hayajoni ishib, nafasi tezlashdi.
So‘ngi libos — va uning asbobi ko'rindi. Katta, qattiq, tayyor. Farida unga qaradi va lablarini tishladi
— Kel, — Baxtiyor buyurdi. — Ko'rsat menga fohisha ekanligingni.
— Yo‘q...
— Bu qiyin emas, bu foxishaning odatiy ishi...
— Yo‘q...
Farida, "men foxisha emasman" deb baqirgisi keldi lekin.. Balki o‘sha sharob to‘la qadahlarni ichmaganda, bu ishdan jirkanarmidi! Ammo Baxtiyor uni sochidan yumshoa ushlab o‘ziga tortganda Farida ixtiyorsiz tiz cho'kdi. Uning yuzida aytarli bir ifoda sezilmas edi. Uning ko'zlari asbobga qadalgancha turardi. Baxtiyorning qistovi va u qo'llarini unga qo'ydi — issiq, qattiq. Baxtiyor bundan zavqlanib xirillab qo‘ydi.
— Jonim, hozirgi vaqtda bu yangilik emas, sen buni qanday qilinishini bilasan... Shunchaki shimgich shirinlikni tasavvur qil...
Baxtiyorning bu so‘zlaridan keyin, Faridaning yuqori qaragan nigohida lahzalik jirkanish yarq etdi. Ammo sochidan ushlagan qo‘llarga itatkorlik ko‘rsatib, asbobni og'ziga oldi — sekin, ehtiyotkorlik bilan. Baxtiyor boshini orqaga tashladi va qiyqirib yubordi. Farida o‘z bilganicha tajribasiz harakatlanar edi — chuqurroq, keyin tashqariga, keyin yana ichkariga. Uning tili shimgich qandni so‘rgandek, asbobni silab aylanar uning lablari qattiq zo‘rardi.
— Farida... — Baxtiyor xirillab uni sochini silafi. — Sen... sen juda yaxshi uddalayabsan...
Farida tezlashtirdi. Uning og‘zi to‘lib, boshi harakatlanar edi. Baxtiyor ikkinchi qo'llarini ham uning sochlariga qo'ydi va uni boshqara boshladi sekin, keyin tezroq.
Bir necha daqiqadan keyin... Farida o‘qchib yubordi, u og‘zidagi spermatozoid qoldiqlarini tuflar ekan, ko‘zlari yoshlanib nafratomuz nigohda Baxtiyorga qaratdi. Baxtiyor aslida bu u qadar jirkanch emasligi amalda isbotlashni istadimi Faridani tizzasiga o‘tqazib labiga lab bosdi. Bir necha daqiqa, ularni qayta ehtros eshiklarini qoqdi. Baxtiyor to'xtadi va Faridani ko‘tardi.
— Endi, — u pichirladi. — Endi haqiqiy vaqti keldi.
U butkul itotda bo‘lib qolgan Faridani divanga yotqizdi. Farida yuzini yuqoriga qaratgan, uning oyoqlari ochiq zamini ekinga tayyor edi. Baxtiyor uning ustiga engashdi, uning asbobi pastiga tegdi.
— Tayyormisan? — u pichirladi.
— Ha, — Farida javob berdi.
Baxtiyor sekin kirib bordi. Farida ingradi — yumshoq, ehtiros bilan to'la tovush. Omoch, zamin bag‘riga chuqur kirdi, to'liq, to'ldirib kirdi. Ular bir zumga bu lazzat og‘ushida jim qolishdi — tanalar birlashgan, nafaslar aralashgan.
Keyin Baxtiyor tebrana boshladi. Avva sekin, ehtiyotkorlikda, keyin tezroq. Farida qo'llarini uning yelkasiga qo'ydi, uning oyoqlari yanada kengriq ochildi. Ular ritmda, tanalair bir-biriga tegib, asbob, qinga kirib-chiqib harakatlanar edilar.
— Baxtiyor aka... — Farida tansining ehtros, tasiridagi bo‘ysunmasligidan lazzat tuyib, ayolona erkalanardi. — Mmmm... Jonim...
— Ha... ha, Go‘zalin... men shu yerdaman... — Baxtiyor javob berdi, uning ovozi bo'g'ilib ketgan edi.
Ular tezlashtirdilar. Bosimdan divan purjunalari kuylayotgandek ovoz chiqardi. Tanalar terlagan, nafaslar qisilgan, bir biriga urulgan nizik yerlar devan ohanggini olqishlagandek qarsak chakardi. Chap, chap, chap... Emchaklar Baxtiyorning ko'ksiga tegib sakrab turar, bu ssenariy yaxshi pichib yetilishu uchun, asbob qattiq va chuqur harakatlanardi.
— Ahhh... men yaqinda... — Baxtiyor bo‘g‘iq baqirdi.
— Ichimga emas... — Farida chiyillab javob berdi.
Baxtiyor tez chiqardi, qo‘llari bilan asbobni siqa boshladi, ayni paytda ikkinchi qo‘llari, Faridaning sonlari orasida edi. Yana bir necha sonya... Baxtiyor quturgan hayvondek pishqirdi. Uning azosi pulsatsiya qilib, suyuqlikni to‘kib yubordi. Keyingi sonyalarda xona Faridaning ingichka ovoziga to‘ldi. Uning tanasi bukildi, zaminidan suyuqlik bosim bilan chiqdi.
Ular bir necha soniya shunday turishdi, nafaslar betarti, keyin sekin yotishdi.
Baxtiyor Faridani o'pdi — sekin, ehtiyotkorlik bilan.
— Sen ajoyib o‘ynading, — u pichirladi.
Farida tabassum qildi, uning ko'zlari toliqib ketgan edi.
— Men... men his qildim, — u pichirladi. — Lekin bu ro‘l edi deb meni aldamang...
Baxtiyor tabassum qildi va uning yoniga yotdi. Ular shunday yotishdi — jimjit, tanalar yaqin, oynadan qor yog'ayotgan ko'cha ko'rinardi.
***
Ertasiga — 31-dekabr, premyera kechasi — Farida sahnada turardi. Butun teatr zali to'la edi, tomoshabinlar kutayotgan edi. Baxtiyor zalda, oxirgi qatorda o'tirar edi.
Spektakl boshlandi. Va Farida — u endi boshqa Farida edi. U fohisha Sonya edi — haqiqiy, ochiq, erkin. Uning har bir harakati, har bir so'zi, har bir qarashi — hamma narsa jonli va haqiqiy edi.
Tomoshabinlar jim edi. Ular kuzatar, his qilishardi.
Spektakl tugaganda — zalda bir necha sonya sukunat hukm surdi. Keyin — qarsaklar. Baland, uzoq, to'xtamaydigan qarsaklar.
Farida sahnada qoldi, tomoshabinlarga qarab turdi, keyin zalning oxiriga — Baxtiyor turgan joyga qaradi. Ularning ko'zlari uchrashdi.
U angladi — san'at va hayot o'rtasidagi chegara yo'qolgandi. Uyat rolga aylangan, rol esa haqiqatga.
Bu — bu faqat boshlanish edimi.
***
Tamom...
Muallif: Oshiq