Kiotodagi kechalar...
Toshkentdan Kiotoga uchish uzoq va mashaqqatli parvoz. Sanjar deraza yonida o'tirib, bulutlar orasidan Yaponiya orollarining paydo bo'lishini tomosha qilardi. O‘ttiz besh yoshli arxitektor so'nggi yillarda o'zini charchagan, ilhomsiz his qilardi. Uning loyihalari texnik jihatdan mukammal, lekin ularda o‘ziga xos ruh yetishmasdi. U Kiotoning qadimiy me'morchiligidan, ibodatxonalarining jimjitligidan, bog'larining tabiy muvozanatidan ilhom izlash uchun kelgan edi.
Kansai aeroportidan tashqariga chiqqanida, iyun oyi namligidan havoning qanday quyuq ekanini his qildi. Taksi uni shahar markazidan uzoqroqda joylashgan an'anaviy ryokan — yapon mehmonxonasiga olib bordi. Sanjar bu sayohatni rejalashtirayotganda, ataylab zamonaviy mehmonxonalardan voz kechgan edi. U to'liq tarixga sho'ng'ishni, yapon hayot tarzini his qilishni xohlardi.
Ryokan kichkina, ikki qavatli yog'och bino bo‘lib, hovlisida mitti tosh yo'lak, maysazor va kichkina hovuz bor edi. Kirish eshigi oldida Sanjar tuflisini yechdi va taqdim etilgan terlikni kiydi. Ichkarida tatami, archa yog‘ochidab poyabzali, tabiyat bilan uyg‘un xonalar, yupqa shoji derazalar yana hamma joydan, kelib turadigan yog'och hidi, bu yerga o‘ziga xoslik berardi.
— Xush kelibsiz, — dedi xonaning boshqaruvchisi chuqur ta'zim qilib. Bu keksa ayol, jilmaygan holda bosh irg'adi va Sanjarni ikkinchi qavatdagi xonasiga olib bordi.
Xona sodda edi: tatami to‘shamalar, past stol, yostiqchalar va shkafda yig'ilgan futoni. Shoji oynasidan kichkina hovli va bambok o'simliklar ko'rinardi. Sanjar sumkasini qo'yib, chuqur nafas oldi. Bu yerda vaqt sekinroq oqqayotgandek tuyuldi.
— Kechqurun sizga Aiko xizmat qiladi, — dedi boshqaruvchi. — U sizga ovqat keltiradi, kerak bo'lganda zarur yumushlarga yordam beradi.
Sanjar bosh irg'adi. U yapon an'analarini yo‘l yo‘lakay o'qigan; ryokanlarda xizmatchilar mehmonlarga shaxsiy e'tibor berishadi, ovqat xonaga keltirilib, dam olish uchun barcha sharoit yaratilishini bilib olgandi.
Kechqurun, Sanjar yog'och vannadan chiqqanidan keyin, yukatasini — yengil yozgi kimonosini kiyib, xonasiga qaytdi. U polga yotib, shiftdagi derazadan yulduzlarni tomosha qildi. Yog'och bino hidi, tatamining mayin to'qimasi, atrofdagi jimlik — barchasi uni qalbini tinchlantirardi.
Keyin eshik tomondan yengil taqillatish eshitildi.
— Kiring, — dedi Sanjar.
Eshik ohista ochilib, ichkariga yosh ayol kirdi. U ta'zim qilib, kichik lidishlarda taomlar olib kelgan laganni ko'tardi. Sanjar o'rnidan turarkan, birinchi marta Aikoni to'liq ko'rdi.
U yigirma besh yoshlarda, sochini orqaga yig'ishtirilib olgan, yuzi ochiq. Egnidagi kimono ko'k rangda bo‘lib yoqasi yelkasiga mayin tushgan va bo'ynining oq chizig'ini hiylagini ochiq qoldrib, uning tabiy go‘zallikiga, yoqimli ulug‘vorlik bergandi. U ko'zlarini pastga tushirib, hech so‘z gapirmadi.
— Rahmat, — dedi Sanjar o'zbekcha, keyin yaponcha qo'shdi: — Arigato gozaimasu.
Aiko yengil jilmayib, taomlarni stolga joylashtirdi. Miso sho'rva, tempura, guruch va turli xil kichik idishlar. U har bir idishni juda ehtiyotkorlik bilan qo'ydi, xuddi bu marosimday.
Sanjar ovqat yeyayotganida, Aiko xonaning burchagida tiz cho'kib o'tirdi. U harakatlanmadi, lekin Sanjar uning borligini his qilardi. Bu g'alati tuyg'u, u yolg'izlik ayni dam yolg'iz ham emas edi.
Ovqatdan keyin Aiko idishlarni yig'ishtirdi va yana ta'zim qildi.
— Agar biror narsa kerak bo'lsa, — dedi u juda, mayin ovozda, — iltimos, qo'ng'iroq bosing.
Sanjar bosh irg'adi. Aiko chiqib ketdi, u yana yolg'iz qoldi.
Keyingi kunlar o'xshash ritm bilan o'tdi. Sanjar kunduzi qadimiy ibodatxonalarni, bog'larni, arxitektura yodgorliklarini tomosha qildi. U Kinkaku-ji — oltin ibodatxonaga borib, uning suv ustidagi aksini ko'rdi. Ryoan-ji tosh bog'ida uzoq o'tirib, toshdlarning muvozanatini tushunishga urinib ko'rdi.
Lekin har oqshom u ryokanga qaytganida, Aikoni ko'rishga oshiqardi. U har kuni o‘z vaqtida — taomlar keltirardi, futoni yozardi, kichik yumushlarga yordam berardi. Ular deyarli gaplashmasdi. Aiko faqat kerakli narsalarni so'rardi va Sanjar javob berardi. Lekin har safar u kelganida, Sanjar uning tanasining shakillari, qo'llarining mayin harakatlari, bo'ynining oq chizig'ini yashrincha kuzatishni hush ko‘rardi.
Bu ayolda o‘zgacha nima bor! U qatiy intizomi, go‘zal odobi, sof go‘zalliki bilan Sanjar qalbida moyillik uyg‘otar edi.
Beshinchi kecha Sanjar vannadan chiqqanida, tanasidagi yukata nam, ochiqroq edi. U xonasiga kirganida, Aiko u yerda — futoni yozib, yostiqlarni tartibga solayotganini ko‘rdi. Sanjarning nigohi Aikodan qochib, stoli ustidagi sake quyulgan idishga tushdi. U tushlikda iymanib bekadan so‘rattirgan edi. Sanjar biroz shoshibroq u tomonga yurganida, Aiko uni maqsadini oldindan sezib tezgina sake quydiyu tazim bilan unga uzatdi. Sanjar biroz mamnun birozgina hayratini yashirmay sakeni bir ko‘tarishda yutdiyu, ko‘zi qisilib yuzi trishib ketdi. Bu kulguli ko‘rimdi chog‘i, Aiko qoshlarini ajib o‘ynatib piq etib kulimsirab qo‘ydi. Sanjar ham, Aiko ham to'xtadi. Bir lahza ular shunchaki jilmayib bir-birlariga qarashdi.
So‘ng Aiko birinchi bo'lib ko'zlarini pastga tushirdi va orqaga qarab ketmoqchi bo'ldi. Lekin Sanjar iltimos qildi:
— Qoling.
U yaponcha gapirdi, Aiko to'xtab, asta burilib, ko'zlarida savol nazari bilan Sanjarga qaradi.
Sanjar yana ichish uchun sake quyib berishni so‘ramoqchi edi, boroq Aikoning o‘tli nigohi uni bir zum a'qlini o‘g‘irladi. Tanasi ichidagi bosim, kunlar davomida to'plangan his-tuyg'ular uni ixtiyorsiz oldinga surdi. U Aikoning yoniga kelib to'xtadi. Ular birinchi bor bunchalik yaqin turushganidan, hayajon ikkisini ham bir zum chayqab oldi.
— Men... — deb so‘z boshlagan Sanjar, so'zlarini davomini unutdi.
Aiko jimgina turar, biroq u ham erkak taftini sezganidan, nafasi tezlashgan, ko'kragi asta ko'tarilib-tushardi. Uning nigihidagi hayajoni, temir intizom muvozanatni buzib, oqibatda qarshisidagi insonga dadillik berdi. Sanjar bu ustunlik lahzasidan foydalindi, avvaliga biroz ichgan kishini odatiy shilqimligi qilib ko‘rsatmoqchidek Aiko tomin qo'lini cho'zdi, uning yuziga tegdi. Terisi juda yumshoq, silliq ekanligini his qildi. Aiko ko'zlarini yumdi, boshi sal egildi. Bu Sanjar uchun ruhsat alomati bo‘lib ko‘rindi.
Sanjar hammasini tushundi, izzat chegarasini kesib ehtros darvosasini ochganini. U yana bir qadam yaqinlashdi, u titragancha lablarini Aikoning lablariga bosdi. Aiko bir lahzalik shok holatini boshidan o‘tqazdi. Biroq qarshilik ko'rsatmadi, aksincha, u ham sal egilib, javob berdi.
Sanjar qo'llarini Aikoning beliga qo'ydi. Kimono ostidan tananing issiqligi, shaklini his qildi. Aiko titrab ketdi, lekin orqaga chekinmadi. Tanasini bo‘shashtrib oldinga egildi, ko'krasi Sanjarning ko'ksiga tegdi.
Ular bir biriga qarab oldi, oshiq ko‘zlarida olov yondi, mashuq chehrasida ixtiyoriy rizolik alomati. Keyin Aiko sekin qo'llarini ko'tarib, Sanjarning yukatasining kamarini yechdi. Matosi yoyilib, ko'kragi ochildi. Aiko erkakka ehrom ko‘rsatgandek, asta qo'llarini uning ko'ksiga qo'ydi, issiq tanasini his qildi. Sanjar yuzida qizillik, tanasining quyi qismida jonlanish boshlandi.
Sanjar nafasini ushlab, Aikoning kimonosini ochishga kirishdi — qatlam-qatlam matolar asta yoydi, xuddi qimmatbaho sovg'ani ochayotgandek ehtiyotkorona.
Kiyim ostida Aikoning tanasi namoyish bo'ldi. Chinni kabi, oppoq teri. Ko'kraklar o‘rtacha lekin mukammal shaklli — dumaloq, biroz pastga egilgan. So‘rg‘ichlari pushti rang, allaqachon qo'zg'algan, biroz qattiqlashgan holda turardi. Qorin tekis, son ingichka. Sonlar orasida nozik yeri, atrofida endi nish urgan qora tukchalar, sirli ko‘rinadi.
Sanjar qo'lini ko‘kraklardan biriga qo'ydi. Yumshoq, iliq. U kaftini aylantirdi, tugmachasini kaftining markaziga qisdi. Aiko lablarini tishlab, ko‘zlarini qisdi.
Sanjar ikkinchi ko‘krakni ham ushladi. Har ikki qo'lida ko‘kraklarni siqib, zuvola misol aylantrdi. Keyin boshini egdi, chap ko‘krakning tugmachasini og'ziga soldi.
Aiko zavqli nafas oldi. Uning qo'llari Sanjarning boshiga ko‘tarildi, barmoqlar sochlari orasiga o'tdi. Sanjar esa tugmachasini so'rdi, tili bilan aylantirdi, tishlar bilan yengil tishladi.
— Aa... — Aiko birinchi marta ingichka bo'g'iq nola, chiqiardi.
Sanjar og'zini o'ng ko‘krakga o'tkazdi. Aikoning gavdasi bukuldi, orqaga yotdi. Sanjar unga ergashdi, ular birgalikda futon ustiga tushishdi.
Futon yumshoq, ostidagi tatami biroz shitrlab ketdi. Aiko asta, sochlarini yoyib orqaga suruldi. Sanjar uning ustida, og'irligini tirsak va tizzalariga tayab engashdi.
Lablari Aikoning bo'ynidan, bo'g'zidan, ko'kragiga, qorniga tushdi. U asta harakat qilib, har bir joyni o'pdi, ba'zan yengil bazan iz qolar darajada chuqurroq. Aikonin tanasi har tegishda tortildi, nafasi o'zgarib bordi.
Sanjar son soxasiga yetganda, to'xtadi. Aikoning shirin joyi yopiq, lekin nam, atrofidagi yangi tukchalar biroz ho'l edi. Sanjar barmoqlarini uzatdi, jinsiy lablariga tegdi.
Aiko keskin nafas oldi, oyoqlarini asta ochdi.
Sanjar barmoqlarini lablar orasiga surib, issiqlik, nam silliqlikni his edi. U bitta barmoqni ichkariga surdi, so'ngra ikkinchisini. Aiko beli ko'tarildi, og'zidan nola chiqdi.
Sanjar barmoqlarini ichkariga-tashqariga sura boshladi. Har safar Aiko tanasi javob berdi qin torayar, bo'shashar yana qisqarar. U ikkinchi qo'lini Aikoning ko'ksiga qo'ydi, yumshoq siqmlab so‘rg‘ichni barmoqlari orasida erkaladi.
— Yamete... iie... — Aiko yaponcha nimadir dedi, lekin tovushidan ma'lum edi u to'xtatishni xohlamasdi.
Sanjar barmoqlarini chiqarib oldi, o'rniga boshini tushirdi. Lablari jinsin azoga tegdi, tili lablarni ajratdi. U yalashni boshladi, pastdan yuqoriga, yengil, so'ngra qattiqroq.
Aiko qo'llarini Sanjarning boshiga qo'ydi, tortdi. Sanjar tilini lablarning ichkarisiga surdi, shirasi og'ziga oqdi so‘rdi tamini his qildi. Sho'r, birozgina achchiq, lekin qiziqarli.
Aiko tanasi burishib, tovushi ko'tarildi. Sanjar davom etdi, bir barmoqni yana ichkariga surdi, tilini yuqori ko‘tarib kichik qattiq nuqtani, klitorni o‘ynadi.
— Iku... iku... — Aiko ovozini bosolmay qoldi.
Uning tanasi taranglashdi, keyin qaltiraq to‘lqini bosib o‘tdi. Jinsiy lablar Sanjarning tilida ayovsiz ishqalandi, shirasi ko'paydi. Sanjar huddi kimdir yuziga suv sepgandek seskanib ketdi.
Bir lahza sukunat.
Aiko nafasini rostlashga urinarkan uzurhohlik ila tazim qildi, lekin juda mexribonlik bilan uni yuzini artdi. Sanjar lablari nam, yuzida tabassum, Aikoga termulib o‘tirdi.
Ularning bir birlariga qarashlarida, go‘zal tuyg‘ular taravati namayon bo‘lardi. Go‘yoki ming yillik sevishganlardek bir birini so‘zsiz tushuna boshlardilar.
Aiko, oshig‘iga suykalanar, bo‘salar almashilar ekan, chaqqon qo‘llari bilan Sanjarning yukatasini to'liq yechdi.
Uning asbobi uzun emas, lekin qalin, qattiqligi ko'rinib turardi. Uchi allaqachon nam, boshchasi ishib ketgandi. Aiko qiziquvchan ko'zlarini ochib, unga qaradi. Jilmaydi, qo'lini cho'zdi, asbobga tegdi.
Yumshoq barmoqlarini asbob atrofiga o'rab asta harakatlantirdi — yuqoriga, pastga. Sanjar ko'zlarini yumdi, vujudini lazzat issiqligi qurshab oldi.
Aiko o'rnidan ko'tarildi, Sanjarni orqaga itarib, uni futonga yotqizdi. O‘z uning ustiga o'tirib oldi, tizzalari Sanjarning sonlari yonida tiraldi.
U asbobni ushlab, o‘ziga to‘g‘rilab, asta og‘irligini pastga tushirdi.
Ilk teginishda Sanjar qo'llarini Aikoning sonlariga qo'ydi, uni muvozanatda turdi. Aiko asta davom etdi, asbob qinga kirar ekan, tana qarshilik qildi, qin devorlari siailib, og‘roq berdi, lekin Aiko davom etardi.
— Aa... kitsui... — dedi.
Asbob yarim yo'lda to'xtadi, qisqacha tanaffus qilindi. Sanjar pastdan qaradi, Aikoning jinsiy azosi asbob atrofida qattiq cho'zilgan, pushti lablar oq asbobni o'rab olgandi. Ko‘kraklar esa uning ko'zlari oldida, ehtrosdan titrab turibdi.
Sanjar tugmachalarni yengil yengil o‘pib qo‘ydi, bu Aiko yoqib yuzida iliq tabassum zuhur bo‘ldi va yana pastga tusha boshladi. Asboobni oxirgi qismi ham to‘liq ichkariga kirgach, ''endi mamnunmisan!'' degandek Sanjarga qarab, bir lahza qimirlamay o‘tirdi.
Keyin harakatlanishni boshladi. Dastlab o‘zini ko‘niktirayotgandek sekin ko'tarilib, tusha boshladi. Sanjar ham qo'llarini Aikoning beliga qo'ydi, yordam berdi.
Aiko asta sur'atini oshirdi. Ko‘kraklar ko‘zlar qarshisida yoqimli tebrana boshladi — yuqoriga, pastga, yuqoriga, pastga. Sanjar qo'llarini ko'kraklariga qo‘ydi, barmoqlar tugmachalarini qattiqroq qisdi, ozor berib aylantirdi.
Aiko boshini orqaga tashladi, og'zi ochiq, ko'zlari yumiq. Uning sochlari yoyilgan, beli kamonsimon egilgan. Sanjarga hammasi ko'rinardi, asbob qinga qanday kirib-chiqayotgani, atrofiga namlik qanday tarqayotgani.
— Kimochi... kimochi ii... — Aiko shivirladi.
Sanjar o'zini boshqara olmay qoldi. U Aikoning sonlarini mahkam ushlab, pastdan yuqoriga zarba bera boshladi. Ularning tanalari to'qnashdi, chap chap ovozlar, xonani to‘ldirib yubordi.
Aiko qaytadan cho'qqiga yaqinlashayotgan edi. Uning tanasi tortildi, nafasi bo‘g‘zida tiqilib qoldi. Qin mushuklari asbob atrofida qattiq qisqara boshladi.
— Iku! Iku! — u qichqirdi.
Tanasi qaltirab ketdi, to'lqinlar butun gavdani titratib o'tdi. Sanjar ham ortiq ushlab turololmadi, asbob ichidagi bosim oshdi, keyin kuchli-kuchli bir necha zarba berdi.
— Oh...
Qaynoq urug'lik oqimi Aikoning tut tubiga oqib kirdi. Aiko Sanjarning ko'krasiga yuzini bosdi. Asbob esa hali ham ichkarida, pulsatsiya qilar, ular esa nafas roslardi.
Bir necha daqiqa o'tdi.
Aiko ko'tarildi, asbob chiqdi — shirasi, urug'lik aralashgan suyuqlik sonlar bo‘ylab oqib tushdi. U yoniga yotdi, boshini Sanjarning elkasiga qo'ydi.
Tashqarida shamol shitirlardi, daraxtlar barglarini silkitdi.
***
O'sha kechadan keyin Aiko har kecha keldi. Ular hech so‘z demasdi, lekin bir-birlaridan nimani istayotganlarini sirli tabassumlardan bilishardi.
Ba'zida Sanjar boshlardi. Aiko eshikdan kirganda, u orqasidan yaqinlashib, qo'llarini beliga o'rab quchoqlab, kimono ustidan dumbalarni ushlar, barmoqlari sonlar orasiga yo‘l izlab qolardi.
Aiko orqasiga suyanardi, boshini Sanjarning yelkasiga qo'yardi. Sanjar ikkinchi qo'li bilan kimonini ochib, sevimli anorlarni topardi — ularni ushlab, siqardi, tugmachalarini burab, ozor berardi.
— Sanjar-san... — Aiko shivirlardi.
U qo'lini orqaga cho'zib, Sanjarning allaqachon qotib qolgan asbobini topardi. Yukata orqasidan ushlab, barmoqlar bilan o‘ziga chorlar edi.
Sanjar uni devorga burib qo'yardi, kimononi butunlay ochib tashlar edi. Aiko yuzini devorga bosardi, qo'llarini devorga tirar edi. Orqasi ochiq, dumaloq, sharsimon, egilganda, son oralig'idan ariqchasi ko'rinardi.
Sanjar tizzaga cho'kardi, sharlarnk ikki qo'li bilan ajratardi. Go‘zal pushti, chiziqchaga yaqindan qarardi, nafasi issiq tegardi.
Aiko qaltirab ketardi.
Sanjar tilini chiqarib, bir marta yalardi — pastdan yuqoriga. Shu lahzadagi Aikoning bir zumlik zavqini ko‘rish yetarli. U o'rnidan turardi, yukatadan asbobni chiqarardi. Uni sonlar orasiga qo'yardi, biroz ishqalardi. Keyin sekin surardi.
Aiko qisqa ovoz chiqardi, lekin bo'g'iq, ichkariga yutilgan. Sanjar asta-sekin kirardi, qinning torzigi, issiqkigi sezilardi. Yarim yo'lda to'xtab, tortib chiqarardi, qayta kirardi.
— Motto... motto... — Aiko devorga nimadir deyardi.
Sanjar to'liq kirardi, yumshoa sharlariga tegguncha. Keyin harakatni boshlardi — chiqib-kirib, sekin, ritmik. Bir qo'li bilan Aikoning belini, ikkinchi qo'li bilan ko‘krakni ushlardi.
Aiko yuzini devorga qattiq bosardi, ovoz chiqarmay turishga harakat qilardi, lekin har safar Sanjar chuqur surganda, qisqa nola sizib chiqardi.
"a... a... a..."
Sanjar sur'atini oshirardi. Asbob tez-tez urular, sharlar tebranardi, ko‘kraklar Sanjarning qo'lida sakrardi.
— Hayaku... — Aiko shivirlardi, nimadir so'rardi.
Sanjar tushunmasdi, lekin his qilardi. U ko‘kraklarni qo'yib yubordi, ikki qo'li bilan Aikoning sonlarini mahkam ushlab olardi. Keyin butun kuchi bilan sura boshladi — tezroq, qattiqroq, chuqurroq...
Aiko boshini devorga tirardi, og'zi ochiq, tovushi chiqmas edi. Doyimgidek qin asbobni qisqa boshlardi, tanalari taranglashib ketardi.
Sanjar yana bir necha marta chuqur sho‘ng‘ir so‘ng to'xtardi — asbob ichkariga urug'lik otar, qinni to'ldirardi. So‘ng pastga egilib Aikoning orqasiga suyanib qolardi, ikkalasi ham devorga yopishib turardilar.
Asbob asta chiqib ketdi, urug'lik tumorchadan oqib, oyoqlariga tushardi.
***
Boshqa kechasi Aiko boshlardi. U sezdirmay kirib, oshig‘ini futonda yotganini ko‘rardi. Asta yoniga kelardi, bir muddat uni tomosha qilib o‘tirar, uning bir maromlik hurragi eshitib jilmayib qo‘yardi. Uyqudagi Sanjar har kungidanham suyukli ko‘rinib ketardi. Aiko o‘ziga hos nimadir qilishni istab Sanjarning kiyimini yechardi, ko‘z o‘ngida uxlab yotgan asbobni ko‘radi — yumshoq, kichik.
Aiko egilib, uni og'ziga olardi.
Sanjar seskanib ko'zlarini ochardi, nafsi qisiladi, hayrat bilan Aikoga termuladi. Aiko pastda, boshi harakatlanar edi — yuqoriga, pastga. Asbob og'zida kattalashar, qattiqroq bo‘lib borardi.
Sanjar qo'lini Aikoning boshiga qo'yardi, sochlari orasidan barmoqlarini o'tkazardi, pastga bisardi. Aiko asbobni chuqurroq olardi, bo'g'ziga tegguncha, ko'zlari yoshlangunchad.
— Aiko... — Sanjar shivirlardi.
U asbobni og'zidan chiqarardi, so'ngra tili bilan atrofini yalardi. Keyin qayta og'ziga olardi, boshni tezroq harakatlantirardi.
Sanjar qo‘zg‘olganini sezib o‘zini tura olmasdi. U Aikoning boshini ushlab, asbobni og'zida suraradi. Aiko ruxsat berardi, hatto chuqurroq olardi, bo'g'ilib yuborgancha ham to'xtamasdi.
Sanjar urug'lik kelayotganini his qilardi, lekin to'xtamasdi. Aikoning boshini orqaga tortardi, asbob og'zidan chiqardi — tarang, qizargan. Aiko qo‘lda davom etradi, yuqoriga pastga, yuqoriga pastga. Bu bo‘shalib, Sanjar unga minnatdor, jilmayib qarab qo‘yguncha davom etardi.
Aiko o‘rnidan qo‘zg‘ar, ammo Sanjar uning bilagidan ushlardi. Aiko ''Yanam?'' degandek quvlik bilan qarar, lekin etirozsiz yechinardi.
— Yotgin, — deyardi.
Aiko orqasiga yotar edi, oyoqlarini ochardi. Sanjar uning ustiga o'tirar, bir oyog'ini yelkasiga qo'yardi — Aikoning gavdasi bukilardi, son orasu to'liq ochilardi.
Sanjar asbobni ichkariga surar edi. Bu pozitsiyada asbob juda chuqur kirar, Aikoning eng tubigacha tegardi. Sanjar asta s'uratni oshira boshlardi, Aikoning oyog'i yelkasida sakrardi.
— Sugoi... sugoi... — Aiko takrorlardi.
Emchaklar Sanjarning ko'zlari oldida tebranardi. U bir qo'li bilan bittasini ushlab, siqib, qo‘yar edi.
Aiko holatni o‘zgartrib, boshqa oyog'ini ham ko'tarardi. Endi ikkala oyog'i Sanjarning elkalari ustida. Gavdasi to'liq bukilgan, sonlar orasidan Sanjarning asbobi kirib-chiqayotgani aniq ko'rinar edi.
Sanjar yanada sur'atni oshirardi.
— Mata iku... mata... — Aiko ingrab qo‘yar edi.
Tanasi tortilardi, asbobni qisardi. Sanjar ham asbobni ichkariga to'liq surib, to'xtar, urug'lik oqib kirardi, Aikoning hovonchasini to'ldirardi.
Aiko oyoqlarini Sanjarning beliga o'rardi, uni ichkariga bosar, asbob qimirlamasligini xohlar edi.
Ular shunday qotib qolar edi.
***
Ohirgi kecha eng go‘zal kecha, munosabatlar barcha chegaralarni kesib o‘tgan lahzada, qalblardagi pinxoniy istaklar hohishga aylangan kuni edi... O‘sha kun Sanjar Aikoni ortiga ag'darilishini so‘ragan edi. U qo'llariga va tizzalariga tayanib, dunbasini yuqoriga ko'tarilgan holda, to‘rt oyoqda turardi.
Bu holatda hammasi ochiq edi. Sanjar orqasida tiz cho'kkan holda yaqindan qaradi. Aikoning aziz yerlarini so‘ngi kechada eslab qolmoqchi edi. Uning dunbasi oppoq, sharsimon. Son orasidagi azosi esa och pushti. Undan yuqorida analning teshigi, kichik qoramtir tusda.
Sanjar bir barmoqni sonlar orasiga, ikkinchi barmoqni anal teshikga surdi. Aiko gavdasi oldinga egildi, boshi pastga tushdi.
— Chotto... soko dame... — deyardi, lekin tanasi rizolik berardi.
Sanjar barmoqlarni bir vaqtda ikkala teshikda harakatlantirdi. Aikoning nafasi ko'tarilib, orqasiga qarardi. Borgan sayin barmoqlar soni ko‘patib, ritimi tezlashdi, qo‘pollashdi. Aiko ortiq bardosh berolmay gavdasini oldinga tortdi. Ammo u ozod bo‘lolmay chinqrib yubordi. Sanjar barmoqlarni chiqarib oldi. Aikoning yuzida bir lahzalik g‘azab zuhur bo‘ldi. U anal sohasidagi qo‘pol harakatdan qattiq ozorlanganini namoyish qildi. Ko‘zlarini yoshlandi.
Sanjar berilib ketib, haddidan oshganini sezib undan uzur so‘ramoqchi bo‘ldi. Anal yaqinlik qilgisi kelgani aytdi. Biroq Aiko hafa bo‘lgan, teskari qarab ko‘z yosh to‘kib arazlab o‘tirardi.
Sanjar foydasi yo‘qligini tushundi, Aiko u uchun kutilmagan sovg‘a bo‘lgan edi. Lekin hammasi bunday tugashi... U afsus qilgancha, bir ikki qultum sake ichdiyu futonga yotdi, ko‘zlarini yumdi. Orafan bir daqiqa o‘tmadi. Aiko uning ustiga o'tirdi. U quvonchini yashirmay unga qaradi, Aikoning ko‘zlari nam, biroq labida tabassum bor. Sanjar uni yuzini erkalab siladi. Aiko egilib uni o‘pib qo‘yar ekan, shivirlab so‘zladi:
''Mendan yomon xotiralar olib qaytma!''
Ular bir necha bo‘salar almashinuvidan keyin, bir birlaridan xafa emasliklarini his qilishdi. So‘ng Aiko yana qotib ulgurgan asbobni o‘ziga to‘g‘irladi, bu safar bishqa teshikka. Asbob analning teshigiga to'g'rilandi. Sanjar ko'zlarini katta ochdi.
— Aiko, bu...
U labiga barmoq qo'ydi, shivirladi:
— Shizukani...
Asta pastga tushdi. Asbobning uchi teshikka tegdi — torroq, qattiqroq. Aiko yuzini burishtirib, sekin davom etdi.
Sanjar qo'llarini Aikoning sonlariga qo'ydi, lekin pastga bosmadi. Aiko o'zi boshqarardi — oz-ozdan, to'xtab-to'xtab.
Bu og'riqli edi, lekin u to'xtamadi. Yarim yo'lda to'xtab, nafas oldi. Sanjar pastdan qarardi — asbobning yarmi teshigida, Aikoning yuzi og'riqdan hiralashgan, lekin ko'zlarida boshqa narsa bor edi — qat'iyat, istak.
U oxirgacha tushdi. Asbob to'liq kirdi. Aiko og'zini ochib, tovush chiqarmadi, faqat havo so'rildi.
Bir lahza qimirlamadi. Keyin asta ko'tarila boshladi, og'riqda ehtiyotkorlikda. Sanjar yordam qildi, ko'tardi keyin yana asta tushirdi.
Bu eng sekin yaqinlik edi. Har bir harakat daqiqalar olardi. Lekin G'alati zavq bor edi — Aikoning teshigu juda tor edi, asbobni qattiq qisardi.
Vaqt o'tishi bilan Aiko tezlasha boshladi. Og'riq kamaydi, zavq ko'paydi. Uning tovushi nolalarga, keyin balandroq, lazzat tovushlariga o‘zgarib birdi.
Sanjar ham his qilardi — bu boshqacha edi. U qo'llarini Aikoning beliga qo'yib, pastdan ehtiyotkorlik bilan, lekin qat'iy itarib birardi.
— Aa... soko... ii... — Aiko shivirlardi.
U tanasini orqaga egilib, ko‘kraklarini oldinga chiqardi. Sanjar bir qo'lini cho'zib, siyladi, o‘ynadi.
Aiko yana cho'qqiga yetayotgan edi. Uning yo‘g‘on ichak devirlari asbobni qattiq qisdi, tanasi titrab ketdi.
Sanjar esa, o‘z cho‘qqilarini topguncha bir necha daqiqa ishlashda davom etdi. U bir qo'li bilan Aikoning dunbasi, ikkinchi qo'li bilan jinsiy azosi ushlab, ikkala joydan zavq berardi.
— Ikitai... issyoni ikitai... — Aiko ingrab qo‘yardi.
Sanjarning urug'lik narmal bo‘lmagan joyga otildi. So‘ng Aiko ustiga yiqildi. Ular ikkalasi ham juda charchagan edi.
Asbob chiqib ketganda, urug'lning oz qismi Aikoning teshigi labida osilib turardi
***
Ikki hafta oxiri edi bu kecha. Sanjar ketishga tayyor edi. U biletini band qilgan, sumkasini yig'ishtirgan edi. Oxirgi tongi nonushta, Aiko taomlarni keltirdi. Ular ikkalasi ham hech narsa demadi.
Ular oxirgi marta birga bo'lishdi. Bu safar jinsiy yaqinlij emas ruhiy yaqinlik. Sanjar Aikoni quchoqlab, yotdi. Aiko esa uni yonida unsiz ko‘z yosh to‘kdi. Ular bir necha soat birga yotdilar.
So‘ng Sanjar chiqib ketdi. Aiko eshik yonida turib, ta'zim qildi. Sanjar so‘ngi so'zni aytdi:
"Men bilan ket!''
Aiko bosh chayqadi.
Sanjar Toshkentga qaytib, hayotiga qaytdi. Lekin u o'sha kechalar haqida unutolmadi. Kiotoda u nafaqat me'morlikni, balki o'z tanasining tilini, boshqaning tanasining javobini topdi.
U Aikoni bishqa ko'rmadi. Lekin har safar u loyiha ustida ishlayotganida, tatami hidi, shoji oynasidan tushgan yorug'lik, kimononing ochilishi esiga tushardi.
U bilardi — ba'zi sayohatlar nafaqat joylarni, balki tanalarni ham kashf qiladi.
Muallif: Oshia
G‘oya beruvchi: Sanjar