SHISHA QAFAS...
2-qism: "Birinchi o'yin"
***
Soat kechki to'qqiz bo'layotgan edi. Qabulxonada — jimlik, faqat yengil musiqa eshitilardi. Frantsuz chansonlari — nostalgik, sokin, romantik ohang. Oshxona stolida — yarim bo'sh vino shishalari, qadah, qoldiq taomlar.
Davron divanga o'tirib, oyoqlarini cho'zdi. Yuz ifodasida mamnunlik — qorni to'q, tanasi dam olgan,charchoqlik yo‘q. U huzurlanib ko'zlarini yumib, musiqaga quloq soldi.
Laylo esa qo‘lida vino qadahini tutgancha, derazaning yonida turardi. Nigohi tashqarida, oynadan qorong'u o'rmonga hayolchan termuladi. Yulduzlar yorqin, oy esa to'lin. Shahrizoda ertaklaridagidek sirli, oyning nuri uning yuziga tushib, go‘yo kumushga bo'yardi. U kiyimini almashtirgan, egniga yengil qora rangdagi ko'ylak kiygan. Matosi shoyidan, uzun yengli, lekin tanasiga yopishib turadi. Ostida ich kiyim yo'qligidan, ko‘kraklarining shakli, hatto so‘rg‘ichlari ham bo‘rtib ko'rinardi. Ko'ylagi belidan pastga — son chizig'igacha torayib tushgan, lekin orqa tarafida chuqur kesim borligi uchun sonlarining yuqori qismigacha ochiq bo‘lib, oppoq sonlar ko‘rinardi. Uning qadah, tutgancha viqor bilan turishida, shahvatni qo‘zg‘ovchi allaqanday go‘zallik ko‘rinadi.
Davron ko'zini ochdi, unga zavqlanib qaradi. Bir necha soniya jim turdi, keyin sekin o'rnidan turdi.
— Kel, — dedi u, qo'lini cho'zib.
Laylo ortiga o'girildi, qoshini ko'tardi.
— Kel, — takrorladi Davron, tabassum bilan. — Raqs tushaylik.
Laylo yengil, g'amgin kuldi.
— Biz qachonlardan... To‘y oqshomidan ber raqsga tushmagandik-a?
— Ha... shuning uchun, kel jonim.
U erini ko‘zlaridagi istakni juda yaxshi anglab, qadahni stolga qo'ydi, Davron tomon yurdi. Qadamlari sekin, odimi mayin. Tanasi har qadamda chayqalib, ko‘kraklari yengil tebranib ketardi. Oyoqlari juda go‘zal, sonlari aylana hosil qilgan, biroz ingichka, lekin terisi tarang.
Davron uni quchog'iga oldi. Bir qo'li Layloning belini, ikkinchisida qo'lini tutdi. Ular sekin aylana boshlashdilar.
Edith Piaf, "La Vie en Rose".
Nostalgik, musiqasi ularni harakatini yanada yoqimli, qilar, ular go‘yo ko‘kda suzayotgandek zalning o'rtasida aylanardilar. Lampalarning xira yorug'liki esa mazaraga romantik tus berardi. Tashqarida esa tungi osmon, charaqlagan yulduzlar ularga maftuna bo‘lgandek.
***
Sardorning "komanda markazi":
Uch monitor — uchta burchakdan ko‘rsatardi. Birinchisi — oldidan, ikkinchisi — yondan, uchinchisi — yuqoridan.
Sardor barcha uchta ekranga qarab o'tirardi. Yuz ifodasida — diqqat, qiziquvchanlik, va... toqat bilan kutish, lazzati.
U mikrofon ovozini oshirdi — endi u musiqani ham, ularning nafas olishlarini ham eshitardi.
— Davom eting, — shivirladi u. — Menga show ko'rsating.
***
Zalda:
To‘ydan oldingi tayorgarlik vaqtida o‘rganganlari kabi, ular deyarli professional raqqoslardek, bir-birlariga yaqin turargancha harakat qilar edilar. Davronning tanasi — issiq, mushak tolalari tarang. Layloning tanasi — yumshoq, har bir egri chizig'i tabiiy oqimda. Ularning tanalari bir-birlariga chuqur yopishgan, xuddi ikki qism bitta butunni tashkil etgandek.
Davron Layloning belidan qo'lini surib, orqasiga olib bordi. Kafti atresning ochiq qismida teri bilan uchrashdi — silliq, issiq, jonli. Barmoqlari sekin tepaga siljidi, sonlarning dumaloq qismigacha, keyin ikki yarm sharlarning orasidagi chuqurchagacha. Har bir teginish — aniq, lekin mayin erkalovchi.
Laylo nafasini ushlab qoldi. Tanasi bir lahzaga qotdi — instinkt, himoya. Keyin yana bo'shashdi, ishonch, taslimlik ichki istak nomoyishi. Boshi Davronning yelkasiga suyanib qoldi, sochlari uning yuziga to'kildi.
Davronning boshqa qo'li Layloning qo'lini qo'yib, yuqoriga ko'tarildi. Sirpangan barmoqlar, yelkalar bo'yn, yuzining konturiga ko‘tarildi. U Layloning yuzini ohista o'ziga burdi, ko'zlariga qaradi — chuqur, qorong'i ko'zlar, bir vaqtni o‘zida savollar va javoblarni mujassamlagan.
Layloning ko'zlari yarim yumuq, nafasi tez va issiq. Intiq lablari biroz ochilib qolgan, go‘yo bo‘saga taklif yoki kutish, ehtimol bu ikkalasini ham ifodalar!
Davron lablarini Layloning lablariga bosdi. Avvaliga yengil, qisqa o'pish, bu savol edi. Keyin yana bir bo‘sa, bu tasdiqlash. Keyin uzunroq, bu javob. Nihoyat tili Layloning og'ziga kirdi, dialogi yo'q ehtros hissi.
Ular chuqur, uzoq, o‘pishdilar — tilda so'z bilan aytib bo'lmaydigan tuyg‘ularni aytib. Tillar bir-biriga tegdi, o'ynadi, o‘zgachalikni kashf qildi. Shilimshiq tovushi, "Chulp chulp" etayotgan ovozlar eshitilib, orqa fondagi jazz musiqaning zaif ohangi bilan aralashib ketardi.
Davronni qo'llari Layloning ko'ylagining pastki qismini, yuqoriga tortdi. Mato sekin ko'tarildi — avval sonlari ochildi, keyin yumshoq qismlar, keyin belining ingichka chizig'i. Laylo qo'llarini ko'tardi — harakatda qarshilik yo'q. Davron ko'ylagini butunlay boshidan o'tkazib tashladi.
Endi Laylo faqat qora nozik trusy ichida qoldi. Tanasi, butunlay yalang‘och. Yorug'likda, siynalari erkin, tabiiy oqimda so‘lqillar, so‘rg‘ich uchlari allaqachon qattiqlik hosl qilgandi. Qorni tekis, terisi porloq, kindigi chuqur. Orqasi dumaloq, ikki yarim shar tabiiy shaklda. Omchasini konturi — trusy ostiga berkingan lekin shakli sezilib turardi.
Davron bir qadam orqaga tashladi. Ko'zlari Layloning tanasini, shahvoniy o'rgandi. Charaqlab ketgan ko‘zlar har bir chiziq, har bir egri, har bir o'ziga xos jozibani ilg‘ar, nafasi og'irlashar, labida shaxvat jilvasi o‘ynardi. Ko'kragi ostida esa yurak zarb bilan dukurlab, asbob tomirlarini qon bilan to‘ldirardi.
— Qanday go'zalsan, — dedi u, ovozi xirillagan, ohangida yashirin ehtirosi jilovini sezdirib.
Laylo tabassum qildi. Ehtimol birozgina uyatchanlik namoyish qilgandir, lekin bir vaqtning o'zida o'ziga ishongan tabassum yuzini yorib chiqdi. Ko'zlarida o'ynoqilik va jiddiylik aralashdi.
Davron yana yaqinlashdi. Qo'llarini Layloning siynalariga qo'ydi — avval yengil tegizdi, salmoqlab o'lchab olayotgandek kaftini qo'ydi. Siynalar uning qo'liga to'liq sig'di — ular katta, lekin haddan tashqari emas, mukammal nisbatda. U har birini mayin siqdi, keyin kuchliroq ezdi. Barmoqlari so‘rg‘ichlarda o'ynadi, ularni aylantirdi, yengil bosdi, chimdib qisdi, ohista tortdi.
Laylo ehtrosli yutoqib, ko'zlarini yumdi. Og'zidan yengil oh chiqdi. Bu shunchaki nafas, lekin u nafasning ichida zavq, his, taslimiyat bor edi.
Davron boshini egdi, og'zini Layloning o'ng ko‘krakiga yaqinlashtirdi. Lablari so‘rg‘ichni ushlab oldi, sinovdan o'tkazish uchun yengil so‘rdi, keyin kuchliroq. Tili cho'qqining atrofida doira chizdi, keyin ularning ustiga bosdi, chulp-chulp o'ynadi.
Laylo nafasini tiyolmay qildi. Qo'llari Davronning boshiga tegib, uni o'ziga bosdi, hissiy talvasa, ko‘proq talab ifodasi.
— Ha... — shivirladi u.
Garchi ovozi zo'rg'a eshitilardi, lekin undagi ma'no aniq edi. Davron o'ng emchakdan chapiga o'tdi. Xuddi shunday — lablari harakati tskrorlandi, tili, so'rish, o'yin. Layloning siynalari endi ho'l, cho'qqilari yanada qattiq, qizg'ish rangga kirgandi.
Davronning qo'llari pastga siljidi — Layloning qorni ustidan sudralib belining ingichka qismiga yetdi, keyin orqaga. U yumshoq pallalarni ikki qo'li bilan ushladi, og'irligini his qildi, siqdi, ko'tardi, keyin ularni bir-biridan uzoqlashtirdi va yana yaqinlashtirdi — xuddi shapaloqlagandek, lekin yumshoq, nazokat bilan urdi.
Laylo tanasi orqaga kamonsimon egildi, boshi yelkalari tomon ketdi, og'zidan uzun oh chiqdi, bu safar kuchliroq, chuqurroq, ichki his ifodasini yorqinroq ifodalab.
Davron Layloning trusy belini ushlab, pastga tortdi. Trusy sonlar bo'ylab sirg'alib, oyoqlar bo'ylab, oxirgi chegara polga tushdi.
Endi Laylo butunlay yalang'och, tanasi erkin. Odatda u har qanday vaziyatda ham, biroz bo‘lsada hayoli bo‘lishga odatlangan edi. Lekin may tasiridanmi bugun yoridan hech narsani yashirmas, tanasi, hislari, hohishi hamma narsa ochiq.
Davron bu oqshom uni biroz boshqacha ekanligidan ilhomlanib ketdi. Yana bir qadam orqaga tashladi,butun ko'rinishiga qaradi, bor go'zallik namoyishi.
Layloning omchasi — silliq, bir tukcha ham yo'q, oppoq teri, lablar yopiq, lekin orasida ingichka chiziq. U yerda — biroz namlik bor edi, yengil titroq, tayyorgarlik belgisi.
Davron qo'lini cho'zdi, barmoqlarini omchani lablariga qo'ydi. Sekin bosim o'tkazdi — lablar ochilib ketdi. Ichkarida — pushti rangli teri, ho'l devorlar, issiq chorlovchi yashirin dunyo namoyon bo‘ldi.
Laylo nafasi tiqildi. Oyoqlari biroz titradi. Kutish qiynog‘i, qo'rquv va istakning aralash hissi.
Davron barmog'ini ichkariga surdi — sekin, ehtiyotkorlik bilan. Birinchi bo'g'imigacha, keyin ikkinchi bo'g'imigacha, keyin butunlay. Ichkarisi — juda issiq, zich devorlar, shilimshiq namlik...
— Ohhh... — Laylo og'zidan bazo‘r shivirlash chiqdi, ovoz emas, hislar ifodasi.
Davron barmog'ini yuqoriga-pastga harakatlantirar ekan, sekin ritmga tushib oldi, huddi musiqaga hamohang. Keyin yana bir barmog'ini qo'shdi. Ikkita barmog'i ichkarida harakat qila boshkadi, kirib-chiqib, kirib-chiqib...
Layloning oyoqlari titradi. Tansi ixtiyorsiz bo‘shashib, orqaga egilib, balansni yo'qotayotgandek bo'ldi.Davron tezda uni ikkinchi qo'li bilan ushladi, keyin sekin divanga yetakladi. U Layloni chalqancha yotqizdi, oyoqlari to'liq ochildi.
Davron uning ustiga engashdi. Bir qo'li emchakni ushladi, boshqa qo'li, barmog'i bilan omchada ishlashda davom etdi.
Layloning ko'zlari qisilgan, og'zi ochiq, nafasi tez, ehtrosi chuqurlashib borardi. Ixtiyori o‘zidan ketgani sayin, vujudi har harakat bilan egilar, ko'tarilardi, to'lqin kabi chayqalardi. Emchaklari sakrab-sakrab, dunbalari tebranardi. Parno filmlarda takrorlanishi mumkin bo‘lgan, juda go‘zal, jonli manzara, Davronni yanada jo‘shtrib yuborgandi.
Davron barmog'ini tezlashtirdi. Ovoz — shilimshiq, ho'l, ko‘zadagi suv kabi juda aniq, tabiiy echitilardi.
— Ohhh... ohhh... — Laylo shivirlardi, ovozi his to'liqinini olib chiqdi.
Vujudi qotishni boshladi. Oyoqlari cho'zildi, barmoqlar bukuldi, siynalari yanada qattiq bo'lib kulminatsiya yaqinlashayotganidan darak berdi.
Oh, keyingi lahza. Tanasi to'liq qotdi, bir necha soniya to'xtab qoldi, keyin tebranish boshladi — kichik, tez, ichki qo‘zg‘olish. Og'zidan ovoz chiqmadi, faqat chuqur, xirillagan nafas, hislarning so'zsiz ifodasi bo‘ldi.
Davron barmog'ini to'xtatmadi, u yanda chuqurroq davom etdi, to'liq kulminatsiyagacha, oxirigacha.
Layloning tanasi ohista bo'shashdi. Nafasi sekinlashdi. Ko'zlari hali ham yopiq, yuzida tinchlik ifodasi namoyishi.
Laylo hiralashgan ko‘zlari bilan Davronga qaradi. Ular o‘zi shu maqsadda, tuyg‘ular, istaklarga erk berish uchun bu maskanga kelishgan. Davron tasviri tiniqlashdi, yuziga tabassum yoyildi,
Davron barmog'ini chiqardi — ho'l, suyuqlikka botgan. U uni og'ziga olib bordi, tili bilan yaladi. Layloning ta'mi — ozgina nordon, ozgina shirinroq, va... hayot ta'mi, qiziq.
U o'rnidan turdi, o'z shimini yechdi, ichkiyimni ham. Asbobi to'liq qotgan, katta, tomirlar bo‘rtib chiqqan, uchi ho'l, jangga tayyor.
U Layloning oyoqlari orasiga o'tirdi. Oyoqlarini ko'tarib, yelkalariga qo'ydi — yangi pozitsiya. Asbobni omchani lablariga bosdi — so'nggi chegara.
Laylo ko'zlarini ochdi, Davronga qaradi. Ko'zlarida — zavq, va... taslim bo'lish, juftiga ishonch, bir bo'lish istagi ifodalandi.
— Umm... jonim.
Davron bosim o'tkazdi. Asbob sekin ichkariga kirdi — avval uchi, keyin yarmi, keyin to'liq, birlashish.
Layloning og'zidan chuqur nafas oldi, to'liqlik hissi vujudiga lazzat uchqunini sochdi.
Davron harakatlanishni sekin, ritmik, ohanga kirishdi. Kirib-chiqib, kirib-chiqib. Yosh bolaning sanoq o‘yinidek, aniq, harakat qilardi. Har bir zarba to‘lqini esa Layloning emchaklari tebranardi, dunbalar silkitardi, tabiiy azolar raqsi.
***
Sardorning "komanda markazi":
Sardor monitorga tikilib qolgan edi. Nafasi og'ir, qo'llari stol ustida musht bo'lib qotgan.
Ekranda — Davron va Laylo. Zoom — omchada. Asbob kirib-chiqmoqda, lablar har safar asbob atrofida zich bo'lib, keyin ochilmoqda. Ho'llik darajasini yuqoriligi sabab, yorqin yoritgich ostida omchasi parlamoqda.
Sardorning o'ng qo'li yana soni orasiga tushdi. Asbob — to'liq qotgan. U harakatni boshladi — tez, desperatsiya bilan.
— Ha... ha... — shivirladi u, ko'zlari ekrandan ajralib bo'lmayotgan edi.
***
Zalda:
Davron tezlashtirdi. Harakatlari — kuchliroq, bosimi chuqurroq. Asbob har safar omchaning eng chuqur qismiga teyganda, Laylo tanasi og‘riq hissini tuyadi.
— Ohhh... mmm... — Laylo ixtiyorsiz inqillaydi, ovozi kuchliroq chiqadi.
Davronning nafasi og'ir, tanasidan ter oqa boshlagan. U Layloni yuz burishlaridan og‘riq sezayotganini biladi, ammo zarba berishdan o‘zini tiyolmaydi. U egilib, Layloning lablarini o'pdi — chuqur, so‘rib, so‘rib o‘pdi, ammo zarba berishni to‘xtatmaydi.
Sal vaqt o‘tibi, harakat yana bir odim siljidi. Davron tana sezdira boshladi. Bir necha kuchli, chuqur harakat, keyin — kulminatsiya. Asbobi ichkarida pulsatsiya qildi, issiq suyuqlik omchaning ichiga quyildi.
— Ahhh! — Davron ingradi, boshi Layloning yelkasiga tushdi.
Ular bir necha soniya shunday yotishdi — tanalar bir-biriga sanchilgan, nafaslar aralashgan.
Keyin Davron sekin Asbobni chiqardi. Ho'l, suyuqlik bilan qoplangan. U Layloning yoniga yotdi, quchog'iga oldi.
Musiqa — hali ham chalinmoqda. Zalda — jimlik, faqat ularning nafas olishlari eshitiladi.
***
Sardorning "komanda markazi":
Sardor o'rnidan sekin orqaga suyanib qoldi. Nafasi tinchlanib, yuz ifodasida qoniqish.
Uning qo'lida — ho‘l salfetkalar. U ularni chelakka tashladi, qo'llarini yuvdi.
Keyin yana monitorgalar qaradi. Davron va Laylo — divanda, uyqu quchog'ida, tinch yotishardi.
Sardor bloknot oldi, yozdi:
"2-kecha: Birinchi to'liq intimlik. Mukammal.
Laylo — 10/10 javob berish.
Davron — kuchli, lekin erta kulminatsiya (15 daqiqa). Keyingi qadam: ularni yanada chuqurroq olib borish. Eksperiment kerak. Ehtimol... uchinchi odam?"
U yozishni to'xtatdi, o'ylandi.
Keyin kuldi — xavfli, sirli tebanamo kulgi.
— Uchinchi odam, — takrorladi u ovozi baland. — Ha. Uchinchi odam. Va bu... men bo'laman.
U monitorga qaradi. Davron va Laylo — jim yotar edi.
Sardor tugmani bosdi. Barcha monitorlar o'chdi.
U o'rnidan turdi, chiroqlarni o'chirdi, xonadan chiqdi.
Tashqarida — tun. O'yinning ikkinchi qismi tugagan edi.
Lekin asosiy o'yin — hali boshlanmagan edi.
***
2-qism. Tugadi.
(Davomi — 3-qismda: "Uyqudagi Go‘zal")
Muallif: Oshiq