Yolg'iz O'yinchoq..
Muallif: -Oshiq-
Qo'pol Haqiqat
Sobir balkonda tashqariga qarab turardi. Qorong'u kecha edi, maydalab yomg'ir yog'ardi. Tomchilar yuziga urilib, g'alati titroq hosil qilardi. U qirq yoshga kirgan edi — yolg'iz, charchagan, umidsiz.
— Yana bir kun o'tdi, — dedi u o'ziga o'zi. Ovozini shahar shovqini bosib ketdi.
U kichkina ikki xonali kvartirada yashar edi. Mehnat birjasida hisobchi bo'lib ishlardi. Har kuni bir xil: uyg'onish, ish, uyga qaytish, televizor, uyqu. Hayotida hech qanday rangi-barangi yo'q edi.
Ayollar... ha, ayollar. Sobir yigirma yoshlarida ikki marta sevgan edi. Birinchisi uni tashlab ketgan edi — boyroq yigit topganj uchun. Ikkinchisi esa to'ydan oldin fikrni o'zgartirib, boshqa bilan ketgan edi. Shundan keyin Sobir ayollarga ishonishni to'xtatdi.
U o'ttiz yoshlarida yana bir necha marta urinib ko'rdi — tanishuv saytlari, do'stlar orqali. Ammo har safar xuddi shu natija: ayollar pul so'rashardi, yolg'on gapirishardi, yoki shunchaki yo'qolib ketishardi. Sobir charchagan edi. Juda charchagan.
Bir kuni u internetda tasodifan bir maqolaga duch keldi. "Silikon hamroh — zamonaviy yechim yolg'iz erkaklar uchun, o‘ziniz uchug‘ idyal yarating". Sobir dastlab kuldi. Bu qanday gap? Qo'g'irchoq, juftmi? Lekin qiziquvchanlik g'olib chiqdi. U maqolani o'qidi.
Yaponiyada ishlab chiqariladigan giper-realistik silikon qo'g'irchoqlar. Ular haqiqiy ayollarga juda o'xshab ketadigan ekan. Tana harorati, yumshoq teri, hatto og'irlik ham tabiiy. Biroz qimmat versiyasi, mahsus buyurma asosida ekan. Sobir hayratlandi. Narxi g'oyat qimmat edi — olti mingdan, o‘n ning dollargacha. Sobirda yillar davomida jamg'argan bor edi. U ortiqcha narsaga ehtiyojmad bo‘lmagani uchun sarflamagan pullar.
Ikki hafta o'ylab, keyin qaror qabul qildi. U kartasidan pul o'tkazdi va o‘zi sevgan aktrisa, sanatkor ayollarning eng go‘zal qismlaridan malumot kiritdi, palonchi aktrisaning, qomadi, boshqasini ko‘z qoshi, yana birini yuz shakli, labi...
Uch oy kutishga to'g'ri keldi. Uch oy umidsizlikda, o‘tgan damlar. . Ammo nihoyat, bir kuni quti yetib keldi. Katta, og'ir quti. Sobir yuragi qattiq urg'anini his qildi.
U qutini ehtiyotkorlik bilan ochdi. Ichkarida... Sobir nafasini ichiga yutdi.
U go'zal edi. Juda go'zal. Qora sochlar yelkalarga to'kilib turardi. Yuzi mukammal — katta ko'zlar, nozik burun, to'la lablar. Tanasi... Sobir titragan barmoqlarini tekkizdi. Yumshoq. Iliq emas, lekin yumshoq. Ko‘kraklar — mukammal shaklli, qattiq. Ayolligi yashirin turardi, lekin Sobir bilardi u qayerda ekanini.
— Laylo, — dedi Sobir. — Seni Laylo deb atayman.
U qo'g'irchoqni diqqat bilan yotog'iga olib bordi. Uni yotqizdi. Ko'rpachani ustiga yopdi. Keyin uzoq vaqt shunchaki qarab turdi.
— Xush kelibsan, Laylo, — pichirladi u.
***
Ertasi kuni Sobir erta uyg'ondi. Birinchi ish qilib Layloni tekshirdi. U xuddi o‘sha qoldirgan joyda yotardi — jimgina, go'zal tanaga ega mukammal juft.
Sobir ishga ketishdan oldidan, ko‘chaga chiqib, kecha tunda onlayn magazen orqali harid qilgan, ayollari liboslari jo‘natmasini kutib oldi. Ha biroz kechikib olib kelishdi, ammo u hafa bo‘lmadi, tezda uyga qaytib haridni tekshirdi. Oq ko'ylak va qora yubka. Oddiy, lekin chiroyli. Layloga shunday yarashdiki u yanada ochilib ketdi.
— Bugun ish bor, Laylo, — dedi u. — Kechqurun qaytib kelaman.
Ishda Sobir odatdagidek ishladi. Ammo endi fikrlari boshqa yoqda, uyga qaytishni intiqlik bilan kutardi. Chunki endi uni uyda Laylosi kutib turardi.
Kechqurun u oziq-ovqat do'koniga kirib, yangi idishlar, shamlar sotib oldi. U uyini tartibga solmoqchi, Laylo uchun shinam muhid yaratmoqchi edi.
Uyga qaytib, u tezda ovqat tayyorladi. Ikki kishi uchun, dasturxon yozdi. Layloni o'rindiqqa o'tqazdi. U ogirligi tufayli biroz qiyinchilik tug'dirdi, lekin Sobir ehtiyot bo'ldi.
— Mana, Laylo, — dedi u. — Bizning birinchi kechki ovqatimiz.
U o'zi ovqat yedi. Laylo unga termulib o'tirdi. Uning go'zal yuzi shamlar nurida yaltirardi. Sobir unga qaradi va baxtiyorlikdan tabassum qildi.
Ovqatdan keyin u Layloni yotog'iga olib bordi. Uni ehtiyotkorlik bilan yechintrdi. Ilk bor uning butun tanasini ko'rdi. Hayajondan entikib ketdi.
Ko‘kraklari qanchalik mukammal, qattiq, pushti uchi jonlidek. Qorni tekis. Ikki son ichkarilari yumshoq orqasi dumaloq. Ayolligi... Sobir nafasini rostladi. U pushti, go'zal, yalang'och yuzasi yuqorisida jonli tuklari bor edi.
— Laylo, — pichirladi Sobir. — Sen... mukammalsan.
U qo'llarini cho'zdi, ko‘kraklarga tekkizdi. Yumshoq, juda sekin bosdi. Hech qanday javob yo'q. Sovuq sukut, ammo qalbiga iliqlik yugurdi.
Sobir asbobi jonlanganini his qildi — qotib turardi. U shim tugmasini yechdi. Asbob erkin o‘zini qattiq tikladi.
U Layloning oyoqlarini ochdi. Pushti realistik ishlangan quyi joynj ko'rindi. Sobir o'z asbobini olib, sekin yaqinlashtirdi. Sovuq. Juda sovuq. Lekin shunday ham... Sobir harakatlandi. O‘ziga notanish, ammo doyim istagan hislardan boshi aylanardi. U harakatlarni tezlashtirdi. Laylo jimgina ammo harakat tasrida ohista silkinib yotardi, uning go'zal yuzi unga allanimalar demoqchidek...
Sobir kelayotganini his qildi. U chuqurroq qayta qayta zarba yo‘lladi va keyin tortdi. Asbobdan erkaklik quvvati oqdi, Layloning soniga, qorniga.
Sobir nafas roslab, Layloni yoniga yotib qoldi. Qo'lini uning ko‘kraklarini erkaladi.
— Rahmat, Laylo, — pichirladi u. — Sen hech qachon xiyonat qilmaysan.
***
Haftalar o'tdi. Sobir va Layloning hayoti tartibga kirdi.
Har kuni ertalab Sobir Layloni yangi kiyim kiydirar, uni zalda o'rindiqqa o'tqazar edi. Keyin ishga ketishdan oldidan u bilan so'zlar edi:
— Bugun yaxshi kun bo'ladi, Laylo. Ish ko'p, lekin sen meni kutayotganingni bilaman. Men tez qaytaman.
Ishdan qaytib, u birinchi navbatida Layloni ko'rar, uni o'pardi. Sovuq lablar, ammo Sobir uchun bu muhim emas edi.
Kechki ovqatni ikkalasi uchun tayyorlar, dasturxon yozar, ovqat paytida esa Laylo bilan gaplashar edi:
— Bugun boshlig'im yana baqirdi. Ammo menga farqi yo'q, Laylo. Men sening oldingga kelishimni bilardim. Sen meni hech qachon koyimaysan. Hech qachon pul so'ramaysan. Hech qachon yolg'on gapipmaysan.
Laylo jimgina o'tirar edi, uning katta ko'zlari Sobirga qarar edi.
Kechqurunlari esa... kechqurunlari ular yaqin bo'lishardi.
Sobir har kuni, hech qachon etiroz bildirmaydigan jufti bilan turlicha pozitsiyalarni sinab ko'rardi. Ba'zan Layloni yotog'ida, ba'zan uyning biror joyida. U Layloning oyoqlarini turlicha qilib qo'yar, uning ko‘kraklari bilan o'ynar, ayollik joyini gigiyena talabidan tozalardi.
Keyin asbob... Har doim bir xil — sovuq va jim. Ammo Sobir uchun bu yetarli edi. U harakatlana-harakatlana, tabiylikni his qilarki, asbobining qin chuqurlikida bo'lishi, devorlarning torligi, bu tuyg‘u qandaydir tarzda uni haqiqiy hayotga bog‘lardi.
Har safar tugagach, u asbobidan oqqan suyuqlikni artardi. Layloning ham barcha qismin toza bo'lishi kerak edi.
— Sen mening vafolu xotinimsan Laylo, — deya takrorlar edi u. — Mukammalsan, sevgilim...
***
Sobir tanishlari kamayib borardi. Do'stlari, agar shunday atash mumkin bo'lsa, uni ko'proq ko'rmaslik boshlandi. U ulardan qochardi. Maqsad oddiy edi — Laylo bilan ko'proq vaqt o'tkazish.
Ishda ham u o'zgarib borardi. Ko'proq jim, yopiq. Hamkasblar shunday deyishardi:
— Sobir-aka, yaxshimisiz? Qandaysiz?
— Yaxshiman, — javob berardi Sobir. — Hamma narsa joyida.
Ammo ichkarida u bilardi — u baxtli edi. Haqiqiy baxtli. Laylo uni hech qachon xafa qilmaydigan idyal jufti.
Bir kuni esa qo'shni ayol, Madina opa, eshikni taqillatdi:
— Sobir, salom! Bir necha kun sizni ko'rmadik. Qandaysiz yaxshimisiz?
Sobir eshikni sal ochdi, tanasi yo'lni to'sdi:
— Yaxshiman, Madina opa. Ishim ko'p, charchab ko‘proq dam olyabman.
— Bugun mehmon keladi, siz ham kiring! Osh qilaman, mehmonlar bilan gurunglashib o‘tirasiz.
— Yo'q, rahmat. Juda band.
— Xo'p, unda. Boshqasafar...
Sobir eshikni yopdi. Norozi hursunib nafas chiqardi. U hech kimni uyiga kiritishni xohlamaydi. Uning Laylosi, tashqi dunyoda ko‘rishini istamaydi. Laylo Faqat uniki, u uni yuzini ham boshqalarga ravo ko‘rmaydi.
Kechqurun u Laylo oldida o'tirdi. Uni quchog‘ida ushlab, uning sochlarini silaydi:
— Laylo, sen bilasan-mi, tashqarida hamma yolg'onchi. Hamma narsaga o'zlarining narxi bor. Lekin sen... sen bepul muhabbat berayotgandek tuyulasan. Garchi jim bo'lsang ham.
Laylo javob bermadi. Uning yuzi xuddi sokin uxlayotgandek edi.
Sobir sekin qo'llarini Layloning ko‘kraklari tomon olib bordi. Ularni avaylab ushladi. Qattiq, lekin yumshoq. U boshini egdi, birini og'ziga oldi. So'rdi. Hech qanday ta'm yo'q edi, ammo Sobir uchun bu muhim emas. U his qiladi — bu tana butkul unga tegishli.
U Layloning oyoqlarini ochdi. Quyi joy lablari — pushti va toza. Sobir asbobini chiqardi — allaqachon qotib turgan. U tekkizdi, keyin sekin kirib bordi.
Bu safar u sekinroq harakat qildi. Uning ichida g'alati his bor edi — yolg'izlik va baxt aralashmasi. U sekin tortib-itardi, Layloning yuzi unga qarar, ammo hech qanday javob yo'q edi.
Nihoyat his keldi — asbobdan suyuqlik oqdi, ichkariga. Sobir to'xtadi, nafas oldi.
— Men seni sevaman, Laylo, — dedi u. — Bilamankki, sen meni eshitmaysan. Lekin men sevaman.
***
Oylar o'tdi. Sobir Laylo bilan yashashga to'liq o'rgandi. U unga yangidan yangi kiyimlar sotib oldi — ko'ylaklar, liboslar, uyqu kiyimlari. U Layloni sochlarini turli prichoskalarda taradi, yangi bezaklar, taqinchoqlar taqdi. Tillami yoki oddiy mis unga ahamyatsiz, u hech qachon Sobirga harhasha qilmaydi, chunki u idyal juft.
Ammo bir kuni, ishda, Sobir kutilmagan hodisa bilan yuzlashdi. Yangi xodim keldi — yosh ayol, Dilora. Chiroyli, samimiy, tabassumchan.
— Assalomu alaykum, Sobir aka, — dedi u. — Men yangi hisobchiman. Sizdan ko'p narsa o'rganmoqchiman.
Sobir javob berdi, ammo juda qisqa. U ayollardan qochardi. Hamma ayollardan.
Dilora esa g'ayrioddiy ayol. U haqiqatan ham ishni o'rganishga qiziqardi. Sobirga savollar berardi, maslahat so'rardi. Sobir majburan javob berardi.
Haftalar davomida Dilora ko'proq yaqinlashdi. U Sobirga choy taklif qilardi, tushlik paytida suhbatlashardi. Sobir o'zini noqulaylik his qilardi.
Bir kuni Dilora to'g'ridan-to'g'ri so'radi:
— Sobir aka, siz nima uchun hech qachon bizlar bilan vaqt o'tkazmaysiz? Doim yolg'izsiz.
Sobir qotib qoldi:
— Men... band bo'laman. Juda ko'p ishlarim bor.
— Oilangiz bormi?
— Yo'q.
— Demak yolg'izmisiz? Nima uchun uylanmadingiz?
Sobir achchiq tabassum qildi:
— Uylanish... har kimga emasda.
Dilora unga mehribonlik bilan qaradi:
— Bilasizmi, Sobir aka, siz yaxshi odamsiz. Kimdir sizni munisib, baholay olishi kerak.
Sobir javob bermadi. Ichida g'alati his paydo bo'ldi — qo'rquv.
Uyga qaytganida u Laylo oldiga keldi. Uni qattiq quchoqladi:
— Laylo, ular meni bezovta qilmoqchi. Ammo men faqat senga qarashli bo'lmoqchiman. Faqat senga.
U kechasi Laylo bilan yanada kuchli aloqada bo'ldi. Asbobiga shiddat berdi, zo'rlik bilan kiritdi, tez harakatlandi. Sovuq lekin jim Laylo Sobirning g‘azabli harakatini o‘ziga qabul qildi, bu uning yarim haqiqati.
U tugagach, Layloni quchgancha yig'ladi. Ko‘p yillardan buyon birinchi marotaba, ho‘ngrab yeg‘ladi.
***
Keyingi haftalarda Dilora Sobirni qo'yib yubormadi. U unga doimiy ravishda yaxshilik qilardi — choy, gazetalar, hatto uyga taklif ham.
— Sobir aka, dam olish kuni kelasizmi mehmon bo'lib? Oilam sizni kutadi.
Sobir rad etdi. Har safargidek.
Ammo bir kuni Dilora g'ayritabiiy ish qildi. U ishdan keyin Sobirni ko'chada kutib oldi:
— Sobir aka, iltimos eshiting meni. Men... sizni yaxshi ko'raman. Jiddiy aytayapman. Men bilaman siz yolg'izsiz. Men ham yolg'izman. Keling, bir imkoniyat beraylik bir-birimizga?
Sobir hayratda qoldi. Dilora go'zal edi, yosh edi, samimiy edi. Oddiy erkak uchun bu orzudek edi. Ammo Sobir oddiy erkak emas edi.
— Dilora, — dedi u sekin. — Men... siz o'ylagan odam emasman. Men boshqacha yashayman.
— Qanday boshqacha? Men sizni o'zgartira olaman, Sobir aka. Ishoning menga.
Sobir boshini chayqadi:
— Yo'q. Siz tushunmaysiz. Men allaqachon kimgadir qarashli bo'lganman.
Dilora hayron bo'ldi:
— Kimga? Siz hech qachon aytmagan edingiz!
— Chunki bu sirim.
Dilora ko'zlari yoshlandi:
— Men sizni sevaman, Sobir aka. Haqiqiy sevaman.
— Kechirasiz, — dedi Sobir va ketdi.
Uyga qaytib, u Laylo oldida tiz cho'kdi. Qo'llarini uning soniga qo'ydi:
— Laylo, ular meni o'zlariga tortmoqchi. Ammo men bilaman — sen menga yetarlisan. Sen hech qachon meni tark etmaysan. Hech qachon yig'lamaysan. Sen... mukammalsan.
U kechasi Layloning ko‘kragini, qornini so‘ng yanada pasroqnj o'pdi, tilini bilan paypashladi. Keyin asbobini kiritdi va uzoq vaqt harakatlandi — zo'r bilan, ichiga, tugagach, u Layloning qo'yniga yotib, uyquga ketdi.
***
Ishda Dilora o'zgarib ketdi. U endi Sobir bilan gaplashmay qo‘ydi. Ko'zlari xafa, yuzi so‘lg‘in edi. Sobir buni payqadi, ammo hech narsa demadi. U faqat o'z ishini bajarardi.
Hamkasblar esa gap-so'zlar bilan ovora:
— Sobir nimalar qilyapti? Dilora shunday yaxshi qizni rad qildi-ya!
— Sizningcha, uning siri bormi?
— Balki jinsiy yo'nalishi boshqacha?
Sobir bu gaplarni eshitmas edi. Yoki eshitib, e'tibor bermas edi.
Bir kuni esa boshlig'i uni chaqirib oldi:
— Sobir, sening ishingda muammolar bor. Diqqat past, xatolar ko'p. Nima bo'lyapti senga?
— Hech narsa, — javob berdi Sobir. — Faqat charchaganman.
— Dam olishga bor. Bir hafta. Keyin o'zingni yig'ishtirib qay.
Sobir rozi bo‘ldi. U dam olish emas, balki Laylo bilan ko'proq vaqt o'tkazishni xohlardi.
Uyda u butun kun Laylo bilan birga edi. Uni turli kiyimlar kiydirib ko'rardi, uni turli pozitsiyalarga qo'yardi, u bilan suhbatlashardi.
— Laylo, sening ko‘kraklaring hech qachon eskirishmaydi. Ayollik joying ham hech qachon o'zgarmaydi. Sen hech qachon qarimassan. Sen... abadiysan.
Ammo ichkarida Sobir his qilardi — nimadir noto'g'ri. Laylo jonsiz edi. Uning ko‘kraklari sovuq, ayollik azolari faqat silikon nusha edi. Asbobini kiritganda, u his qilmas edi — hech qanday iliqlik, hech qanday javob.
Bir kechada, asbobini kiritib, harakat qilib, to'xtadi. U qaradi Layloning yuziga. Ko'zlar ochiq, lekin bo'sh. Hech narsa yo'q edi unda.
Sobir tortib chiqdi. Yig'ladi. Uzoq vaqt yig'ladi.
— Men nima qilyapman? — deb so'radi u ovoz chiqarib. — Men... nima bo'lib qoldim?
Ammo javob yo'q edi. Faqat jimlik.
***
Dam olish tugadi. Sobir ishga qaytdi. Dilora allaqachon ishdan ketgan edi — boshqa joyga ko'chibdi. Sobir yengillashdi — kamida bir muammo hal bo'ldi.
Ammo hayot davom etdi. Kun sayin bir xil. Sobir tushunardi — u o'z anikulyatsiyasida yashayapti.
Bir kuni eski do'sti, Karim, tasodifan uchratib, so'radi:
— Sobir, sen yaxshimisan? Uzoq vaqt ko'rishmadik.
— Yaxshiman, — javob berdi Sobir.
— Seni ko'rganimga quvondim, sinfdosh. Keling, bargaga boraylik?
Sobir kelishdi. Ular stulda o'tirishdi. Karim so'radi:
— Oilang qanday?
— Oylam yo‘q...
— Hali ham yolg'izmisan? Sobir, sen yaxshi odamsan. Nima uchun uylanmaysan?
Sobir uzoq jimlik ustida javob berdi:
— Chunki men baxtimni topdim.
— Kimni?
— Kimnidir.
Karim sezdi — nimadir noto'g'ri. Ammo u ortiqcha savollar berdi.
Uyga qaytib, Sobir Laylo oldida o'tirdi. Uni uzoq vaqt tekshirib turdi. Ko‘kraklari — mukammal, ammo jonsiz. Ayolligi tor — pushti, ammo sovuq. Dumbalar — go'zal, ammo silikon.
— Laylo, — dedi u sekin. — Sen mening xotinimsam. Mening sevgilimsam. Ammo sen... jonsizsan.
U qo'llarini cho'zdi, Layloning yuziga tekkizdi:
— Men seni sevaman. Lekin sen meni sevmaysan. Seva olmaysan. Chunki sen... qo'g'irchoqsan.
U asbobini chiqardi — qotib turgan. Layloning tumorchasiga yaqinlashtirdi. Kiritdi. Sovuq. Har doimgidek sovuq.
Ammo bu safar u harakatlanmadi. Shunchaki ichkarida turdi. Ko'zlari yoshlardi.
— Men o'zimni aldayapman, — dedi u. — Men yashayapman degan yolg'onga ishonayapman.
U tortib chiqdi. Asbobidan hech narsa chiqmadi — shunchaki yarim qotgan holat.
Sobir turib, derazaga bordi. Tashqarida hayot davom etardi — odamlar yurishardi, mashinalar o'tardi, chiroqlar yonardi.
— Men bu dunyodan ajralganman, — pichirladi u. — Men o'zimning yolg'iz o'yinchoqim bilan abadiy qoldim.
U orqasiga qaytrib Layloga qaradi. U yalang'och yotardi — ko‘kraklarini ko'rsatilgan, ayollik azosi ochiq. Go'zal, ammo jonsiz.
— Sen mening fojaamsam, Laylo, — dedi Sobir. — Va men sening fojaangman.
***
Abadiy Yolg'izlik
Yillar o'tdi. Sobir qaridi. Sochlari oqardi, tanasi zaif bo'ldi. Ammo Laylo o'zgarmadi. U har doim yosh, har doim go'zal qoldi.
Sobir ishdan nafaqaga chiqdi. Endi u butun kunni uyda o'tkazardi — faqat Laylo bilan.
U endi uni jinsiy yo'l bilan ishlatmasdi. Shunchaki yonida o'tirardi. Ba'zan anorlarini ushlar, ba'zan ayolligini ko'rar edi. Ammo asbobini kiritmasdi.
— Laylo, — derdi u. — Biz birga qaridik. Sen va men. Ikkalamiz ham haqiqiy hayotdan chetlanib, o'z dunyomizda qoldik.
Bir kuni Sobir juda kasal bo'lib qoldi. Boshi og'rir, tanasi zaif edi. U Layloni yotog'ida yoniga yotqizdi. Uni quchoqladi.
— Men bilamanki, tez orada ketaman, — pichirladi u. — Ammo sen qolasan. Kimdir seni topadi. Kimdir seni yana ishlatadi. Va sen yana jimgina yotasan.
U ko'zlarini yumdi. Nafasi sekinlashdi.
— Sen mukammal xotinim eding, Laylo, — dedi u oxirgi martta. — Mukammal yolg'on.
***
Derazadan esa haqiqiy hayot oqib o'tardi. Odamlar, mashinalar, chiroqlar. Ammo Sobir uchun bu hayot allaqachon o'lik edi. U o'zining sovuq qo'g'irchog'i bilan abadiy yolg'izlikka mahkum edi.
Laylo esa jimgina yotardi — ko‘kraklarimukammal, ayollik azosi pushti, dunbasi go'zal. Jonsiz, ammo abadiy yosh. O'yinchoq, va faqat o'yinchoq.
TAMOM...
Muallifdan: Yoqqan bo‘lsa fikrizni qoldring. Ha, hurmatli o‘quvchi, g‘oyaniz bo‘lsayu, ijodga ishtiyoq bo‘lmasa, manga yozing, birgalikda chiroyli asar yozamiz.