Yangi Kelin...
Hayotim oddiy oqimda ketardi — ishga borish, do'stlar bilan uchrashish, kechqurunlari uyda oilam bilan vaqt o'tkazish. Hech narsa maxsus emas edi, toki o'sha bahor kuni qo'shni akam Ravshan ikkinchi bir uylanib uyiga yangi kelinni olib kelmaguncha.
Men uni birinchi marta hovlida ko'rdim. Ilhomoy — shunday ism qo'yishgan edkanlar unga ota-onasi. Rostdan ham, kamyob ism, jismiga monan go‘zalliki ilhom uyg‘otar edi. Go'yo bahor kunining o'zi gavdalangan, go'yo osmondagi bulutlar ayol qiyofasiga kirgan. Yigirma to'rt yoshlar chamasida ko'rinardi, bo'yi o'rtacha, ammo tanasi shunday nozik, shunday mujassamki, ko'zni uzib bo'lmasdi.
O'sha kuni u hovlida kir yuvayotgan edi. Atlas ko'ylagida, sochlari orqasiga to'plangan holda. Men uyimizning derazasidan tasodifan qaragan edim, ko'zim unga tushdi. Nima uchundir yuragim tez ura boshladi. U egilib kir yuvayotganda, ko'ylagining yoqasi biroz ochilib, oppoq bo'ynining bir qismi ko'rinardi. Nafas olish qiyinlashdi.
Keyin u to'satdan boshini ko'tarib, mening tomonga qaradi. Ko'zlarimiz to'qnashdi. Bir soniya, ikki soniya... U yengil tabassum qildi va yana ishiga qaytdi. Lekin o'sha tabassum mening qalbimga o'q bo'lib tegdi.
Kechqurun Ravshan bilan ko'chadda uchrashdim. U doim mehr-muruvvatli, samimiy odam bo'lgan, ammo doyim mast u kuni ham shira kayfi bolr edi.
— Aka, yangi kelinni ko'rdim, — dedim men bemalol. — Mashaalloh, juda go'zal.
Ravshan aka kuldi:
— Ha, xudoga shukur. Ilhomoy mehribon qiz. Buharodan.
Biz bir oz suhbatlashdik. Keyin men sekin-asta gapni boshqa tomonga burdim:
— Aka, mahalla gap o‘ynayabmiz, mundoq qo‘shilmisiz, chaqiralik desam, nomerizam yo‘q, telefon nomerini bering, telifonlashib turamiz...
Bilardim, u doyim telifonini yo‘qotib yurgani uchun ohirgi yillarda telefon iishlatmay qo‘ygandi. U hech narsadan shubhalanmay, uy telifonini raqamni berdi. Qalbim sho'ng'ib ketdi, o‘z tubanlikimdan uyaldim — nega bunday qildim? Nima uchun? Ichimda bir tuyg‘u meni osha ayol tomon tortardi.
Uyga qaytganimda telefon raqamiga uzoq tikilgandim. Qo'ng'iroq qilaymi, yo'qmi? Bu noto'g'ri, bilaman. Lekin qalbimdagi o'sha tuyg'u kuchliroq edi.
***
Uch kun o'tdi. Men o'sha raqamga qarab-qarab yurdim. To'rtinchi kuni kechqurun, qorong'i tushganda, qo'ng'iroq qildim. Yurak dovdirab urdi.
Bir, ikki, uch signal...
— Allo? — uning ovozi eshitildi. Yumshoq, mehribon ovoz.
— Assalomu alaykum, kelinpa, — dedim men biroz titroq ohangda. — Men Muxtor, Ravshan akangizning qo'shnisi.
Bir oz sukunat cho'kdi.
— Va alaykum assalom, — dedi u. — Nima bo'pti?
— Hech narsa, shunchaki... sizga telefon qilmoqchi edim. Bilasizmi, men sizni ko'rganimdan beri...
Men o‘z dadilligimdan tashvishlanib to'xtadim. Nima deyishni bilmay qoldim.
U jimgina kuldi:
— Davom ettiringchi.
— Sizni ko'rganimdan beri fikrimdan chiqmaysiz, kelinopa.
Yana sukunat. Keyin u dedi:
— Siz juda ochiq gapiryapsiz. Men qo‘shnizni ayoliman, bilasizmi?
— Bilaman, — dedim men. — Lekin... lekin bu his... bu his meni qo'yib bermayapti.
U nafas chiqardi:
— Bu noto'g'ri.
— Bilaman.
— Meni tinch qo'ying.
— Qo'ya olmayman, kelin opa.
Yana sukunat. Keyin u dedi:
— Telefon qo'ying, iltimos.
Va u telefon qo'ydi.
Men o‘zim o‘ylab topgan, imkoniyatlarimni yo'qotdim deb o'yladim. Lekin ertasiga, kechqurun, u menga qo‘ng‘iroq qildi va qisqa so‘zladi:
"Ertaga ertalab soat onda qo'ng'iroq qiling. Ravshan akez ishga ketadi."
Yuragim yana sho'ng'idi.
***
Ertasi kuni soat o'nda qo'ng'iroq qildim. U darhol javob berdi.
— Salom, — dedi u.
— Salom, kelinopa, — dedim men.
— Muxtorbek, siz meni esankiratib qo‘ydiz, — dedi u sekin ohangda. — Men sizga aytmoqchiman... men o‘sha gaplarni rosa o‘yladim... bu noto'g'ri... Lekin... rostini aytsam, men ham... men ham sizni o'ylayapman.
Yuragim sakrab tushdi.
— Rostmi?
— Ha, — dedi u qisqa qilib. — Lekin bu faqat fikr. Amalda biz hech narsa qila olmaymiz.
— Nega?
— Chunki men turmush qurgandim. Siz... siz esa yosh yigitsiz... Haligi... Nima desam... bu gunoh... gunohda...
— Lekin agar ikkalamiz ham xohlasakchi?
U nafas chiqardi:
— Bilmayman. Bilmayman... O‘zi siz nega meni yo‘ldan ozdiryabsiz? Yo‘q, uzir bunday demoqchi emadim... Tushuning... Men men qo‘rqaman...
Shuning bilan suhbat tugadi. Lekin keyingi kunlarda biz har kuni gaplashadigan bo'ldik. Ravshan aka ishga ketgach, Kelinopa menga qo'ng'iroq qilardi. Avvaligach biz oddiy narsalar haqida gaplashar edik — ob-havo, ovqatlar, hayot haqida. Lekin har bir so'zda yashirin ma'no bor edi.
Hafta o'tgach, suhbatlarimiz o'zgara boshladi. Kelinopa ochiqroq gaplasha boshladi.
— Muxtor, sen meni qanday ko'rasan? — deb so'radi u bir kuni.
— Juda go'zalsiz, kelin opa, — dedim men. — Sizni ko'rganimdan beri uyqum ketolmaydi.
U jimgina kuldi:
— Yolg'on gapiryapsan.
— Yo'q, chindan.
— Nima o'ylaysan? — deb so'radi u sekin. — Men haqimda nima o'ylaysan kechalari?
Yuragim tez urdi:
— Sizni... sizni tanangizni o'ylayman.
— Nima? — uning ovozida qiziqish bordek tuyuldi.
— Sizning oppoq tanangizni, sizning... sizning go'zal qomadlaringizni.
U nafas chiqardi. Uning nafasi telefonda eshitildi.
— Sen yomon yigitsan. Meni yo‘ldan ozdiryabsan... — u koyigan bo‘ldi, — O‘sha ilk kungi o‘zingni jasur tutib aytgan gaplarindan so‘ng, men ham seni o'ylayman, — dedi u, go‘yo bundan afsus qilayotgan ohanda.
— Rostmi?
Uning ochilib borishi, meni anchayin shishib qo‘ydi, hayajon sabab ovozimdavi ttitroqni yashira olmasdim.
— Ha. Sen yosh, kuchli yigitsan. Men... men seni yonimda his qilmoqchiman, — birdan u kuldi, — Ammo bu ham meni hayoltim...
Bu so'zlar meni hayajonga soldi. Asbobim qotib shim ichida, siqilib qoldi.
— Kelinopa, — dedim men titroq ovozda. — Ko'rishsak bo'ladimi?
— Bilmayman, — dedi u. — Bu juda xavfli.
Lekin uning ovozida rozilik alomati bor edi.
***
Yana bir hafta o'tdi. Suhbatlarimiz tobora ochiq, tobora yaqin bolib borar edik. U menga qiziqib savollar berdi, asosan sevganim qizlar haqida. Hayotimda ikki qiz bilan sevishgan edim, yo‘q aniqrog‘i ular meni sevgan, lekin men sevgini ularda his qilmaganim uchun, osongini ularni turmushga chiqishini kuzatganman. Lekin kelinopaga mahtangim kelib, biroz sarguzasht bop qilib sg‘zlab berdim. Kelinopa menga o'z hayoti haqida gapirdi — u Ravshan aka bilan nikoh qilgandan keyin bu shaharga ko'chib kelgan. Ravshan aka yaxshi odam, mehribon, lekin... lekin biror narsa kamlik qilibdi. U buni aniq aytmadi, lekin men tushundim — u qanoatlanmagan edi.
— Ravshan juda tez charchaydi, doyim mast, — dedi u gap orasida, hafsalasiz tovushda ohista. — Ishdan kelib, ovqat yeb, ko‘chada ichgani kamdek, uyda ham aroq saqlaydi, keyin esa uxlab qoladi. Men... men yolg'iz qolaman.
— Siz yolg'iz emasiz, — dedim. — Men siz uchun ochiqman har doim.
— Bilaman, — dedi u. — bu meni quvontiradi. Lekin... lekin bu yetarli emasda?
U nimanini naxarda tutganini, darov tushundim va:
— Kelinopa, — dedim, — Sizni ko'rmoqchiman... Jismonan, ko'rmoqchiman.
Sukunat cho'kdi, juda uzoq. U entikib olayotgan nafasi tovushlidan,o‘zi bilan o‘zi kurashayotganini anglab turardim.
— Qachon? — deb so'radi u oxiri.
— Qachon bo'lsin?
— Ertaga, — dedi u to'satdan. — Ertaga Ravshan ishga ketadi. Soat to'qqizda... Men uyni tozalamoqchiman, siz shkafni sirushga yordam berasiz...
Men bildim bu bahona ekanini. Lekin taklifini chiroyli qog‘ozga o‘raganini qiziq bo‘ldi.
Ertasi kuni soat to'qqizda men ularning uyiga bordim. Yurak dovdirab urardi. Qo'llarim titrardi.
Eshik ochildi. Kilinopa, uy kiyimida — och pushti ko'ylak, tagida esa qora lasina shimlar. Ko'ylagi biroz keng edi, lekin tanasining shakllarini yashirmadi. Ikki ko‘krak — ikki chiroyli anorlar — ko'ylak ostida shaklibi ko'rinardi. Ular katta emas, lekin to'la, yumaloq, juda ham jozibali.
— Kiring, — dedi u ohista, tutib olgan partugini yechib olarkan.
U boshlsdi, biz xovli ohiridagi xonaga yurdik, men ichkariga kirdim. Orqamdan, eshik yopildi zulfin qulflandi.
Biz yuzma-yuz turdik. Uning ko'zlari mening ko'zlarimga tikilgan edi. Nafasi tez edi.
— Shkaf qayerda? — deb so'radim men, ovozim bo'g'ilib.
— Hech qayerda yo‘q, — dedi u. — Men sizni bu yerga... boshqa narsa...
Uni hayajonlanib, titrashi uni yanada jozibador ko‘rsatib, yaqinroq qadam qo'ydim. U orqaga chekinmadi. Yana bir qadam. Endi biz juda yaqin edik. Uning nafasini his qilardim. Uning tanasining isini — sabun, atir va biror narsaning aralashmasi.
— Kelinopa, — dedim ohista.
— Shh, — dedi u va barmog'ini mening labimga qo'ydi.
Keyin men uni qo'lidan ushladim. Uning qo'li sovuq edi, titrardi. Men uni o'zimga tortdim. U qarshilik qilmadi. Tanalarimiz tegdi. Asbobim qattiq qotib qolgan edi, u buni his qildi. Ko'zlari kengaydi.
— Juda katta ekan, — dedi u pichirlab.
Men uning bo'ynidan o'pa boshladim. Avval pastdan, keyin yuqoriga, qulog'iga qadar. U boshini orqaga egdi, ko'zlari yumildi. Nafasi tezlashdi.
— Ohh, — dedi u ohista.
Men uning ko'ylagini sekin yuqoriga ko'tardim. U qo'llarini ko'tardi va men ko'ylakni butunlay yechdim. U mening oldimda, faqat siynabad va lasinada qolgandi. Siynabad oq rangda edi, oddiy, lekin ichidagi ko‘kraklar go'zal edi. Men ularni asta ustidan ushladim. Qattiq, iliq edilar. U tovushini chiqardi.
— Mm, — dedi u.
Men siynabad qulfini ochdim. U yerga tushdi, ikki anordek ko‘kraklari erkin. Ular qora aylan, qattiq muzhakchalari bilan, go'zal, mukammal edi. Men boshimni egib, birning uchini og'zimga oldim. U ingichka un qichqirdi.
— Ohhh!
Men uni avaylab tishlar, so'rar uni tanasi qaltirar edi. Qo'llarim uning orqasini ezg‘ilar edi. Dumba uncha katta, emas ammo to'la tirsillama edi. Men uni qisib, silar erkalab g‘ijimlar edim.
— Jonim, — dedi u nafas ichida. — jonim, iltimos.
Men boshimni ko'tardim:
— Nima?
— Men... men... vaqtim tig‘iz.
Bu so'zlar meni aqldan ozdirdi. Men uni ko'tarib divanga olib bordim. U yotdi, men esa uning lasinasini yechdim. Keyin ichki kiyimni. Endi u butunlay yalang'och edi.
Ayolligini ko'rdim. Tuklarlar ostida yashiringan, go'zal, pushti ariqcha. U ochiq edi, nam edi. Men qo'limni cho'zdim, erkalab tegdim. U yovvoyi qiyofada ajib to‘lg‘onib ketdi.
— Ahhh!
Sezgirligidan zavqlanib, nam chuqurchasiga barmog'imni asta kirdim. Torroq edi, lekin sirpanchiq. U oyoqlarini yanada kengroq, ochdi.
— Iltimos, tezroq? — dedi u, iltijoli shivirlab, uyalgan nigohini yashirgancha.
— Ha...
Men kiyimlarimni yechdim. Asbobim qotib turardi, asabiy va qattiq. Uni ko'rib, ko'zlari yanada kengaydi.
— Qattiq kiritmang, — dedi u yana. — Ehtiyot bo'ling.
Men uning ustiga engashdim, asbobimni qo'ydim. Sekin asta kirib bora boshladim. U tor edi, haqiqatda juda tor. Aslida ham, narmal holatda shunday bo‘kar, chunki men hayotimda birinchi bor yaqinlim qilishim edi. Uni ayolligi sekin-asta menikin ichiga oldi.
— Ohhhh! — dedi u entikib, tansini orqaga tortishga urunib.
Men to'xtadim:
— Og'rityaptimi?
— Yo'q, — dedi u, labini qimnib nigohini yon tomonga burib olarkan.
Meniki ichiga kirib bordi. Issiq, nam, tor — ayolligi, asbobimni qisib turardi. Men harakatlana boshladim. Avval sekin, keyin tezroq.
— Ahh! Ahh! Ahh! — dedi u har harakatimda, bo‘g‘ida mayin ovozda.
Uning anorlari sakrab-tushardi. Men ularni lablarim orasida ushlab, qisib turdim. Tanalarimiz to‘qnashuvi esa yanada ohangdor tovush chiqarardi.
— Jonim! — dedi u. — Jonim, asta!
Uning hadeb nigohini yashirishi, tanasida og‘riq bo‘layotganidan darak bo‘lsada, aksincha men yanada shiddatli yanada tezroq harakatlana boshladi. Asbobim kirib-chiqar, u esa yuzini o‘nga so‘lga bosar, men bilan hamohang tebranardi. Bu lazzat, menga ehtros, shoyirona kayfiyat berardi. Bizdan ilhomlangandek divanning han gichriy tovushlari eshitilardi.
— Men... men! — dedi u to'satdan, qornini ichga tortib ajib to‘lg‘onarch ekan. — Men... ahhhh!
Uning tanasi qotib qoldi, keyin qaltiradi. Ayolligidan suyuqlik oqimi sachradi, iliq va bosimli, buni his qilardim. Bu suyuqlik asbobimni harakati yanada yengillashtirdi. Bola, oyog‘ini suvga solib shappillatishiga o‘hash tovush qulog‘imga yoqimli tuyulib, ishtiyoq yanada oshdi. Deyarli aqlimni, lazzat hissi bosib ketdi, tana nazoratini his qilmadim. U buni sezdimi, deyarli ko‘kragimni tirnab o‘zidan itardi.
— Chiqaring, — dedi u tez. — iltimos chiqaring tashqariga!
Men tezda chiqardim. Asbobim chiqar-chiqmas, oqib ketdi. Oq, quyuq suyuqlik uning qorniga, quvug‘iga tushdi. Men qo'lim bilan sidirgan holda, yana-yana quvurlarda qolganini chiqardim.
— Ohhh, — dedim, ich ichimdan xuzurlanib.
Ikkalamiz ham nafasimiz tezlashib, bir birimizga termulib qolgan edik. Uning tanasi ter bosgan, go'zal, nurli edi.
— Bu... bu ajoyib edi, — dedi u ohista.
Men uning yoniga yotdim va quchogimga tordim.
— Ha, jonim, juda ajoyib.
Biz bir necha daqiqa shunday yotdik, jimgina. Keyin u ko'zlarini ochdi:
— Siz ketishingiz kerak. Qaynona kelishi mumkin...
Men tez kiyindim eshikka yetganimda, u meni to'xtatdi va avval o‘zi ko‘chani ko‘zdan kechirib oldida, so‘ng hafsiz degandek jilmaydi.
— Muxtor.
— Ha, kelinopa?
— Yana kelasizmi?
Men kulimsirab javob berdim:
— Albatta.
***
Keyingi kunlarda biz yana ko'p gaplashar edik telefonda. U o'sha kun haqida biroz uyalib gapirar edi:
— Men hech qachon bunday his qilmagan edim, — dedi u. — Ravshan bilan... u boshqacha. U doyim mast yurganidan, ustimga chiqsa layoqatsiz bo‘lib qoladi. Bazan zavqi oshsada, tez tugaydi... O'zi uchun. Lekin o‘sha kun sen... sen men uchun ishlading.
— Men sizni baxtli ko'rmoqchiman, kilinopa.
— Bilaman, — dedi u. — O‘shanda men buni his qilaman.
***
Bir hafta o'tgach, u yana menga qo‘ng‘iroq qildi va tez gapirdi:
— Ertaga Ravshan kunduziga safarqa ketadi. Hammomni kiranini ko‘rib berasiz, biroz og‘ir buralyabdi.
Yuragim yana tez urdi. Uning so‘zlari rostmi, yoki telifon ham tinglanishini ehtimolidan shunday dedimi bilmadim. Lekin hammom — bu yanada yaqinroq, yanada romantikroq manzarani chizishimga turtki bo‘ldi.
Ertasi kuni men yana bordim. U eshikni ochdi — bu safar sochiq kiyimida, tagida hech narsa yo'q edi. Hammomda suv allaqachon to'ldirilgan edi, bug' ko'tarilardi.
— Kiring — dedi u.
Biz ikkalamiz ham yechindik. Men uning tanasini yana ko'rdim — go'zal, yumshoq, mukammal. Emchaklar, dunbalar, tuklardan halos bo‘lgan gamburget bo‘lagi — hammasi mukammal, hammasi go'zal.
Biz hammomga kirdik. Suv issiq edi, yoqimli. Biz qarama-qarshi tomonda o'tirdik avval, shunchaki biri-birimizga tikilgancha.
— Yaqin keling, — dedi u oxiri.
Men yaqinlashdim. U oyoqlarini ochdi, men o'rtasida o‘tirdim. Sirli joyini buksamda, ko‘kraklarini yelkamda his qilardim. Orqamdan menga teginib, ehtrisli suykalandi.
— Tanagiz juda qattiq, siz bilan o‘ynash yoqimli, — dedi u qo'llari bilan mening yelkalarimni silar edi.
— Sizning qo'llaringiz yumshoq, — dedim men.
U mening ko'kragimni, qornimni silab asta pastga tushdi. Asbobim allaqachon qotib turardi suv ostida. U uni ushlab oldi.
— Har doim shunday kattami? — deb so'radi u o'ynoqilik bilan.
— Faqat siz yonimda bo'lganingizda...
U asbobni suv ostida harakatlantirar edi, yuqoriga-pastga. Men bu erkalashni vujudim bilan his qilardim — juda yaxshi edi. U aloqaga shoshilmasdi, juda sokin vaqtni o‘tishiga beparvo, shunchaki tanan bilan o‘ynar, bundan allaqanday halovat olardi. Meni esa nafsim, tezroq qonishni istardi.
— Jonim, — dedim men. — Men sizni xohlayman.
— Bu yerdami?
— Ha.
U o'ylab qoldi, keyin kuldi:
— Qani, sinab ko'ramiz.
U o'girildi va tizzalab, qo'llarini vannaning devoriga qo'ydi. Endi men uning orqasida edim. Ikki palla sharni ko'rardim — tarsilllama, oq, go'zal. Ostida orasida, ayollik boyligi yashiringan edi.
Men asbobimni qo'ydim. Suv ostida qiyin edi, lekin men sekin kirib bordim. U boshini orqaga tashladi. Men uni ushlab, harakatlanar edim. Suv to'lqinlar yasab, vannadan tashqariga chiqib ketardi. Uning anorlari suv yuzasida turardi, men ularni old tomondan ushlab turdim.
— Mhhh! — dedi, pichirlab, ingillab. — Qattiqroq!
Men qattiqroq harakat qildim. Asbobim chuqur kirib borardi. U boshini egib, lablarini tishlardi.
— Ahhh! Ahhh!
Men ikki qo'lim bilan uning belidan ushlab, o'zimga tortardim. Harakatlarim tezlashdi. Suv allaqachon vanna chetidan oqib tushardi. Talaygina fursat o‘tdi, men yaqinlashdim, asbobni chiqardim va qo'lim bilan silkitdim. Bir necha soniyadan keyin oq suyuqlik suvga aralashdi. Ammo hirsimning zo‘rida, asbobim o‘zini tez tikladi va yana qin devorini uqalashda davom etdim, uning to‘lg‘onishi, asbobimning tez harakati.
— Ohhh, — dedi u belini ko‘tarib, so‘ng ko‘ksi bilan vannaga suyandi. Men yanada tezlashdim, asbobimda yoqimli og‘riq va o‘sha yerda tugatdim.
Biz ikkalamiz ham hammomda yotgancha qoldik, nafaslarimiz sekinlashguncha.
— Bu... bu hayotimning eng yaxshi lahzalaridan biri, — dedi u mehirli nigohini uzoq tutib turar ekan. .
— Menda ham... — dedim va labiga lab bosdim.
***
Keyingi haftalarda biz tez-tez uchrashib turdik. Ravshan aka ishda bo'lgan vaqtlarda, men kelinopaning uyiga borardim. Har safar yangi ehtros har safar boshqacha tasurot.
Ba'zan biz shunchaki gaplashardik — hayot haqida, orzular haqida, qo'rquvlar haqida. U o‘zini qanday yolg'izlikni his qilishini, qanday qanoatsizlikni his qilishini, aytib berardi.
— Ravshan yaxshi odam, — dedi u bir kuni. — Lekin u meni tushunmaydi. U faqat o'zi uchun yashaydi. Aroq isi, menda bu isga sira toqat yo‘q. U ichib olib yonimda yotganda, go‘yo o‘zimni najosat chuqurida his qilaman... Oooo, men... men han go‘zal hayotda o'zim uchun, yashashni qanchalik xohlaymanaaa!!!
— Men sizni tushunaman, — dedim namlangan ko‘zlarini artib.
— Bilaman, — dedi u va mening yuzimga silab qo'ydi. — Shuning uchun men sendan zavq olaman.
Ba'zan biz o'sha tabiiy instinktimizga ergashar edik. Divanda, polda, mebel ustida — har joyda. Men uning tanasini o'rganib oldim — qayerga tegsam u zavqlanadi, qayerga o'psam u titradi.
Uning ko‘krak uchlari juda sezgir edi. Agar men ularni tili bilan yalab, keyin tishlasam, u ingichka ovozda qichqirar va menga yopishib turardi. Ayollik nuqtasi ham — agar men barmog'im bilan ichida aylantirsam, bir nuqtani topsam, u go‘yo telba bo'lib ketardi.
— O'sha, — deyardi u. — Mana o'sha yerda!
Va men harakatimni davom ettirardim, u oxirigi lazzat cho‘qqilariga yetguncha.
Bir kuni menga yoqqan vaziyat bo‘ldi, u qo'shimcha bir narsa sinab ko'rishni so‘radi. U meni polga yotqizdi va o'zi ustimga o'tirdi. Endi u nazorat qilardi — qanchalik tez, qanchalik chuqur. Bu unga juda yoqdi.
— Men... men o'zimni boshqarmoqchiman, — dedi u harakatlanayotganda.
Nigohlarin ustida uning ko‘kraklari sakrardi, yuzida zavq ifodasi! Qanchalik yoqimli manzara. Ayollik azosi tashqariga-ichkariga harakatlanardi. Men qo'llarimni dunbasiga qo'yib, unga yordam berardim.
— Shunday, — dedi u. — Shunday, jonim!
U tezroq harakatlanib, ohini balandroq chiqarardi. Oxiri u to'xtadi, qattiq bosib o'tirdi va qichqirdi:
— Ahhhhhh! Jonin... sizda hayvoniy kuch bor.
Bu etirof quvvatimga quvvat qo‘shadi, pastdan zarba beraman, bu ko‘p kuch talab qiladi, ammo oriyatim qo‘ymaydi, ohiriga yetguncha dornimda o‘ynataman. Qurolim yuqoriga qarata o‘q uzadi. Sonlarim titrab, yoqimli lazzat tuyaman, nafasis qisiladi, uni quchog‘imga bosaman.
***
Hamma narsa yaxshi ketayotgandi, toki bir voqea sodir bo'lmaguncha. Men kelinopaning uyida edim, biz yotoqda edik. To'satdan eshik taqilladi.
— Ilhomoy! — bu Ravshan akaning ovozi edi. — Men qaytdim, hujjatlarimni unutib qolibman!
Ikkalamiz ham vahima ga tushdik. Kelinopa ko'zlarini qottiq ochdi:
— Yashirin! Tez!
Men sakrab turdim va kiyimlarimni yig'ib shkafning orqasiga yashirindim. Yuragim dovdirab urardi. Kelinopa kiyinib, sochini tuzatdi va eshikni ochdi.
— Salom, — dedi u tabassum qilib, lekin ovozida vahima bor edi.
— Ichkaridan berkitvolib uhlayabsanmi? — dedi Ravshan aka va do‘ng‘illab, ichkariga kirdi. — Hujjatlarim qayerda?
— Bilmayman, qayerda qoldirgan bo'lsangiz o‘sha yerda...
U stolga qaradi, hujjatlarni topdi:
— Mana, turubdiku... Nimaga bunchalik qizargansan? Kasal bo'lganmisan?
— Yo'q, yo'q, — dedi kelinopa. — Shunchaki issiq.
— Xo'p, — dedi u va yana ketdi. — Kechqurun ko'risharmiz.
Eshik yopildi. Men shkaf orqasidan chiqdim, ter ichida edim.
— Bu juda xavfli edi, — dedim, o‘zimni bosishga urunib.
— Bilaman, — dedi, u ham titrab. — Lekin... lekin bu xavf ham hayajonga soladi, shunday emasmi?
Men unga qaradim. U tabassum qilardi.
Shu kundan keyin biz ehtiyotroq bo'ldik. Lekin xavf hali ham bor edi. G'alati tarzda, bu xavf munosabatlarimizni yanada qiziqarli qilardi.
***
Keyingi kunlarda havo yanada isidi. Men ko'proq ishda bo'lganin sababli Kelinopa va men ko'proq vaqtni telifon orqali o'tkazdik. Yaqinlik qilishga imkon yo‘qligi sabab, biz ko‘proq sog‘inch hissidan qiynaldik.
Bir kuni u menga qo‘ng‘iroq qildi, ovozida shodlik bor edi.
— Bugun erim qishloqqa ketishdi. Biz butun kecha yolg'izmiz. Juratliroq bo‘lib, kel yonim tun ichi bo‘sh...
Bu imkoniyat edi. Butun kecha birga.
Kechqurun men bordim. Kelinopa meni yupqa ko'ylakda kutib turardi. Ichida ich kiym yo'q edi, ko‘kraklarining ko'rinishi, shaxvat qo‘zg‘ab ko‘rinardi.
— Kiring, — dedi u va meni ichkariga tortdi.
Biz darhol boshladik. Eshik yonida, devorga suyangan holda. Men ko'ylagini yuqoriga ko'tardim, u oyoqlarini mening beliga o'rab oldi. Asbobim darhol o‘z o‘riga kirdi.
— Ahh! — dedi u. — qattiqroq.
Men qattiq silkitardim. Uning soynalari yuzimga tegib turardi. Men birini og'zimga oldim.
— Mmm! — dedi u va boshini orqaga tashladi.
Biz bir necha daqiqa shunday turdik. Keyin men uni yotoqqa olib bordim. Bu safar sekin, muloyim edik. Men ustida, uning ko'zlariga tikilib, sekin harakatlanardim.
— Sen juda go'zalsan, kelinopa, — dedim, go‘zal yuziga, ko‘ziga shaydolikdan.
— Siz esa jasur yigitsiz — dedi u yuzimni qo'llari bilan ushlab, labimdan o'pdi.
Biz o'pishib, quchoqlashib, bir-birimizni his qilardik. Harakatlar sekin, lekin chuqur edi. Bu safar shoshilmadik. Butun tunimiz bor edi.
— Men sizni yaxshi ko'raman, — dedi u to'satdan.
Men to'xtadim:
— Rostmi?
— Ha, — dedi u ko'zlari yaltirab, — Men bilaman bu noto'g'ri, lekin... lekin men sizni chindan yaxshi ko'raman.
— Men ham sizni, kelinopa, — dedim men. — Men ham sizni.
Biz yana quchohqlashdik va harakatlarimiz davom etdi. Oxiri tugatdim, keyin biz yotoqda yonma-yon yotdik.
***
Kuz keldi. Biz hali ham ehtiyot bo‘lib uchrashar edik, lekin kamroq. Ravshan aka uyda ko'proq vaqt o'tkaza boshlagan edi. Bu bazi narsalarni qiyinlashtirardi.
O‘sha kunlari kelinopa menga telefon qildi. Uning ovozida tashvish bor edi.
— Men homiladorman.
Uning hovotirli shivirlashidan, yuragim to'xtab qolgandek bo'ldi.
— Nima?
— Homiladorman, — takrorladi u. — Ikki oylik.
— Bu... bu menikimi?
— Bilmayman, — dedi u ovozi yig'layotgani eshitildi. — Ikki oy avval Ravshan bilan ham bo'lgan edim. Lekin ko'proq sen bilan edim.
Men nima deyishni bilmay qoldim.
— Nima qilishimiz kerak? — deb so'radim men.
— Bilmayman, — dedi u. — Lekin men buni saqlayman. Kim ota bo'lishidan qat'i nazar.
— Lekin agar meniki bo'lsa?
— Unda hech kim bilmaydi, — dedi u qat'iy. — Ravshan o'ylab yuribdi uniki deb. Va shunday bo'lsin.
Bu og'ir so'z edi. Lekin boshqa yo'l yo'q edi.
Keyingi oylarda biz kamroq ko'rishdik. Kelinopaning qorni kattalasha boshladi. U go'zal edi homiladorlikda ham — yuzida nur, ko'zlarida baxt.
Ba'zan u menga qo'ng'iroq qilib, bolaning harakatini his qilayotganini aytardi.
— U harakatlanmoqda, — deyardi u. — Sizning yoki uniki ekanini bilmayman, lekin u kuchli.
— Tegib ko'rsam, bo‘ladimi? — dedim men.
— Keyin, — dedi u. — Keyin tegib ko'rasiz.
***
Oylar juda tez o‘tdi, kelinopani tug'ish vaqti yaqinlashdi. Men uzoqdan kuzatar, lekin yaqinlasha olmasdim. Bu og'riqli edi.
Bir kuni ko‘chada Ravshan aka bilan to‘qnash keldik, biroz mast ammo kayfiyati alo edi.
— Kelinopang o'g'il tug'di. Ikkalaham sog'-salom. Shukur.
— Umri uzoq bo‘lsin...
Yuragim sho'ng'idi. O'g'il. Mening o'glimmi? Yoki uniki?
Bir hafta o'tgach, men ularni kasalxonadan ko'rib chiqdim. Uzoqdan. Kelinopa charchagan, lekin baxtli ko'rinardi. Qo'lida bola — kichkina, qizil yuzli.
Men yaqinlasha olmadim. Faqat uzoqdan qaradim.
Uyga qaytib, yig'lab yubordim, nimaga? Sabablari juda ko‘p.
***
Yil o'tdi. Bola o'sib borardi. Men ba'zan ko'chada ko'rardim — Ravshan aka aravachani surardi, kelinopa yonida borardi. Ular baxtli ko'rinardi.
Kelinopa menga endi kamdan-kam qo'ng'iroq qilardi. Oxirgi marta qo'ng'iroq qilganida, yeg‘lab dedi:
— Bu to'xtashi kerak.
— Bilaman, — dedim men.
— Men endi onaman, — dedi u. — Va men o'zimning oilamga e'tibor qaratishim kerak. Bolamni yonida nomussizlik qilishga vijdonim chidamaydi.
— Tushunaman, kelinopa.
— Lekin, — dedi ovozi titrab, — Men sizni hech qachon unutmayman. Menga hayotimning eng yaxshi lahzalarini siz berdingiz.
— Men ham sizni unutmayman, — dedim men.
— Xayr, Muxtor.
— Xayr....
Va u telefon qo'ydi.
***
Yana bir necha oylar o‘tdi. Men hayotimni sokin davom ettirardim — ishga borish, do'stlar bilan uchrashish. Lekin kelinopani hech qachon unutolmadim.
Bir kuni ko'chada tasodifan aftobus bekatida uchrashdik. Uni qo‘lida ikki yoshli chamasi bola o'ynab turardi.
— Salom, — dedi u tabassum qilib.
— Salom, — dedim men.
Biz bir oz gaplashdik — oddiy narsalar haqida. Ob-havo, ish, hayot. Lekin ko'zlarimizda boshqa narsa bor edi — xotiralar.
— U juda go'zal bola, — dedim men bolaga qarab.
— Rahmat, — dedi u. — U otasiga o'xshaydi.
Qaysi otasiga? Men yoki Ravshan akaga? Buni hech qachon bilmaymiz.
— Xo'sh, meni kechirasiz, — dedi u. — Men ketishim kerak.
— Albatta, — dedim men.
U ketishga yo'nalda, keyin to'xtadi va orqasiga qaradi:
— Muxtor.
— Ha, kelinopa?
— Rahmat. Hamma narsa uchun.
— Siz esa meni kechiring, aslida bu qilgan ishlarim, haqiqiy erkakni ishi emasdi, kelinopa.
U ham buni tashtiqlagandeb pastki labini tishlab qo‘ydi va aftobusga chiqib ketdi. Men uning ketishini tomosha qilardim, toki aftobus ko'chaning oxirida g'oyib bo'lmaguncha.
***
Hozirgi kun. Men endi o'sha mahallada yashamayman. Boshqa shaharga ko'chib ketdim, yangi ish topdim.
Ba'zan kelin opa haqida o'ylayman. U qanday yashayotganini, bolasi qanday o'sayotganini. Baxtlimi u? Umid qilamanki, ha.
Bizning munosabatimiz noto'g'ri edi — bilaman buni. Gunoh edi, hiyonat edi. Lekin shu vaqtda... shu vaqtda u bizga haqiqiy his qilardi.
Biz bir-birimizga yolg'izlikdan qochish uchun kerak edik. U yolg'iz edi o'z nikohida, men yolg'iz edim o'z hayotimda. Va biz bir-birimizni topdik.
Men unga yomon narsa qilganmidim? Tan olaman, ha. Lekin u menga ham biror narsa berdi — sevgi his qilishni, kerakli bo'lishni, muhim bo'lishni.
Endi bu o'tmishda. Va o'tmishda qolsin.
Lekin ba'zan, kechqurunlari, yolg'iz bo'lganimda, men hali ham eslayman — uning tanasi, uning ko‘kraklari, uning ayol azosi, uning ovozini.
Va qalbim yana hayot, xotira qudug‘iga sho'ng'iydi.
Lekin hayot davom etadi. Va men ham davom etaman.
Kelinopa bilan hikoyamiz mana shunday tugadi — hech qanday nikohsiz, hech qanday rasmiy yakunsiz. Shunchaki ikkita inson, qisqa vaqt ichida bir-birini topgan, keyin esa o'z yo'llarida davom etgan.
Ba'zan sevgi shunday bo'ladi — vaqtinchalik, lekin haqiqiy. Va bu yetarli.
Tamom.
Muallifdan: Ijodiy ilhom bor, ammo jo‘yali rejam yo‘q edi. Shunda saytga kirdimu, eng avvalda havaskorning havaskoriniyam havaskori yozgan bu hikoyani oldimda, qo‘ldan kelgancha badiylashtrdim.
Bu hikoyani yigit Muxtorning tilidan, uning his-tuyg'ulari, ichki kurashi va tajribalari bilan yozib tugalladim. Hikoya avtobiografik, mavzuda, ekin badiiy va estetik tarzda bayon qilishga harakat qildim. Yoqqan bo‘lsa bildrib qo‘ying...