Yangi yil shukuhi: Yovvoyi qor, bo‘ronida...
Tog'lar oq libosga burkangan edi. Qor yog'ardi — shafqatsiz, to'xtovsiz, go'yo osmon o'z g'azabini yer yuziga to'kib tashlashga qaror qilgandek. Yo'l allaqachon ko'rinmas bo'lib ketgan, faqat oq chegara, oq girdob, oq yo'qlik qolgan edi.
Komil rulni mahkam ushlagan holda oldinga qarab turar, lekin oldinda hech narsa ko'rinmasdi. Oynalar muz bosgan, tirsaklar og'riyotgan, ammo u to'xtamasdi. To'xtay olmaydi. Chunki u Dianadan oldin yetib borishi kerak edi.
Diana.
Bu ismni o'ylashi bilan uning jag'i g‘ichirlab ketdi. O'ttiz yoshli ayol, uning eng katta raqibi, uning eng katta dushmani. Ikki yil davomida ular bir-birining loyihalari, mijozlari, shartnomalari uchun kurashib kelishgan edi. Diana uni mag'lub etgan, u Dianani mag'lub etgan — bu o'yin yo'qotishga o'rgatmaydi, faqat nafratni kuchaytiradi.
Bugun, aynan bugun, ular ikkalasi ham bir xil maqsadga intilishardi — tog' cho'qqisidagi maxfiy uchrashuvga, qaerda yirik investorlar katta shartnomani kim olishini hal qilishlari kerak edi. Kim birinchi yetib borsa — o'sha g'olib.
Ammo tabiat boshqa reja tuzgan edi.
Mashina to'xtadi. Dvigatel o'chdi. Komil uni qaytadan ishga tushirishga harakat qildi — behuda. Yonilg'i tugagan. U tashqariga chiqdi va qorga botdi — tizzasigacha. Shamol yuziga urdi, nafasini oldi. U atrofga qaradi — hech narsa. Faqat oq bo'ron va uzoqda, juda uzoqda, qorong'i dog' — ehtimol bino.
U yura boshladi.
Har bir qadam — kurash edi. Qor oyoqlaridan tortdi, shamol esa uni orqaga itardi. Ammo Komil yurdi. U yurdi, chunki boshqa iloji yo'q, chunki to'xtash — o'lim edi.
Nihoyat u binoga yetib keldi. Kichkina kulba, yog'och, eski, ammo mustahkam. U eshikni taqillatdi — hech kim javob bermadi. U eshikni itardi — ochildi.
Ichkarida iliq emas, ammo tashqaridagidan yaxshiroq. U kirib, eshikni orqasidan yopdi. Qorong'u, u cho'g'latkichni ishga tushirdi — nurida kulbaning ichki qismi namoyon bo'ldi. Oddiy mebel, o'chgan kamin, burchakda yog'och qoziq, deraza yonida eski adyol.
Tovush eshitdi, og‘ir qadam tovushi. U o'girilib qaradi va yuragidagi urish to'xtadi.
Diana.
U ham shu yerga kirgandi. Ayolning sochida qor erib borar,, yuzida titroq, ko'zlarida esa — hayrat va nafrat.
— Sen, — dedi u, ovozidavi zaharni yashirmay.
— Sen, — javob qaytardi Komil ham sovuq ovozda.
Ular bir-birlariga tikilib turishdi. Kulba to'satdan kichrayib ketgandek tuyuldi.
— Nima qilib sen bu yerda? — so'radi Diana, ovozini nazorat qilishga harakat qilib.
— Sen olib kelgan sabab bilan, — dedi Komil, qo'llarini cho'ntagiga tiqib.
— Bu mazax emas, Komilboy... Men uchrashuvga...
— Uchrashuvga hech kim bora olmaydi, — kesib tashladi u. — Qorni ko'rdingmi? Bu bo'ron. Biz bu yerda qamalib qoldik.
Diana derazaga qaradi. Qor yog'ishda davom etar, shamol esa uychani silkitardi.
— Qancha vaqt? — so'radi u, ovozini pastlatib
— Bilmayman. Bir kun. Ikki. Ehtimol ko'proqdir...
— Yo'q, — dedi Diana, boshini chayqab. — Yo'q, bu mumkin emas. Menga...
— Bizga, — tuzatdi Komil. — Biz chiqishimiz kerak. Ammo hozir — bu mumkin emas.
Sukunat cho'kdi. Ular yana bir-birlariga qarashdi. Diana birinchi bo'lib ko'zlarini burdi.
— Men o'choqni yoqaman, — dedi u va burchakka yo'nalishdi.
***
Olov nihoyat yondi. U iliqlik berdi, ammo isitish uchun kam. Kulba esa hamon sovuq, chunki devorlari yupqa, derazalar yorilib ketgan. Diana olov yonida o'tirdi, qo'llarini issitishga harakat qildi. Komil esa shkaflarni tekshirar, oziq-ovqat qidirardi.
U topdi — konserva qutilari, quruq non, ozgina suv. Bir ikki kunga yetadi, agar tejashsa.
— Oziq-ovqat oz, — dedi u Dianaga qarab.
— Qancha? — so'radi u, ko'zlarini olovdan ko'tarmasdan.
— Agar tejasak — ikki kun. Yo'qsa — bir.
Diana boshini liqillatdi. Uning yuzida taranglik, sabiylik bilan lablarini tishlardi.
— Telefon? — so'radi Komil.
— Yo'q signal, — javob berdi Diana. — Sendachi?
— Menda ham...
Yana sukunat. Kamenda olov shitirlar, tashqarida esa shamol uvillardi.
— Men seni yomon ko'raman, — dedi Diana to'satdan, ovozi past, ammo aniq.
Komil unga qaradi. Uning ko'zlarida olov akislanar edi.
— Bilaman, — dedi u. — Men ham sendan kam emas...
Diana jilmayib qo'ydi — achchiq jilmayish, yuziga ajib kiborlik go‘zallik chizdi.
— Kamida shu jihatda halolmiz, — dedi u.
— Ha, — tastiqladi Komil. — Sen haqsan...
***
Kecha tushdi. Qor esa hamon yog'ishda davom etardi. Olov zaiflashib ketdi — chunki o‘tin zahirasi tugayotgan edi. Ular qolgan yog'ochlarni tejashga harakat qilishdi, lekin aksiga olib sovuq tobora kuchayardi.
— Biz o'lishimiz mumkin, — dedi Diana, ovozidagi qo'rquvni yashirmay.
— Yo'q, — dedi Komil qat'iy. — Biz tirik qolamiz.
— Qanday? Gulhan o'chayapti, yog'och yo'q, oziq-ovqat yo'q...
— Adyol bor, — dedi Komil, burchakdagi savet adyoliga ishora qilib.
Diana unga qaradi, keyin Komilga.
— Nima deyapsan sen? — so'radi u, shubhali ovozda.
— Biz bir adyol ostida yotishimiz kerak, — dedi Komil, unga to'g'ridan-to'g'ri qarab. — Tana haroratida jon saqlash, yagona yo'l.
Diana yutindi. Uning ko'zlari kengaydi.
— Sen... sen mazax qilyapsanmi?
— Yo'q, — javob berdi Komil. — Men hech qachon, hech kimni mazax qilmayman, buni bilasan.
Diana o-o-ohini ichiga yutdi. U bilardi — u haq edi. Sovuq kuchaymoqda, olov esa o'chayotgan edi. Agar ular alohida yotishsa — ular muzlab qolishlari mumkin.
— Men... men seni yomon ko'raman, — dedi u yana, lekin ovozida qat'iylik yo'q edi.
— Bilaman, — dedi Komil, turib. — Ammo biz tirik qolishimiz kerak.
U adyolni olib, yerga yoydi. Keyin o'zining kurtkasini yechdi.
Diana uni kuzatdi. Uning yuragi tez urdi. U nima qilayotganini bilmasdi — buni qabul qilishmi yoki rad etishmi. Ammo tanasi sovuqdan qaltirar, oyoqlari his qilmas edi.
Nihoyat u ham kurtkasini yechdi. Keyin ko'ylagini. U shimini ushlab turdi, Komilga qaradi.
— Orqangga burul — dedi u, ovozi titrab.
Komil burildi. U uning harakat tovushlarini eshitdi — matoning shitirlashi, nafasining tezligi. Keyin sukunat.
— Tayyor, — dedi Diana, ovozi past.
Komil burildi. Diana adyol ostida edi, faqat yelkalari ko'rinardi. Uning yuzida qizarish, ko'zlarida esa — nimadadir. Ammo bu qo'rquv emasdi.
Komil o'z shimini yechdi, ichki kiyimda qoldi. Keyin adyol ostiga kirdi.
Ular yonma-yon yotardi — orqalari bir-biriga qaragan. Oraliqda bir bo'shliq bor edi, kichik, ammo mavjud. Hech kim uni yopishga shoshilmasdi.
Sovuq kuchayardi. Ularning nafaslari bug'ga aylandi. Diana titray bishladi.
— Yaqinroq, — dedi Komil, ovozida hotirjamlikni nazorat qilishga harakat qilib.
— Nima? — Diana o'girildi, ko'zlarida hayrat.
— Yaqinroq kel, — takrorladi u. — Aks holda biz muzlab qolamiz.
Diana jim qoldi. Keyin, sekin, juda sekin, u orqaga siljidi.
Uning orqasi uning ortiga tegdi.
Komil nafasini ichiga yutdi. U ayolning tanasining issiqligini his qildi. U sovuq emas edi, aksincha, issiq, juda issiq edi. U ayolning sochining hidi, terining yumshoqligi his etardi.
— Kechirasiz, — pichirladi Diana uyatdan ovozi qaltrab.
— Kechirasiz!!! Nima uchun? — so'radi Komil, hayron bo‘lib.
— Men... men seni turtib yubordim.
— Yo'q, — dedi Komil. — Sen qimirlamay yotibsan xolos.
Ammo bu yolg'on, u allaqachon his qildi — ayolni emchaklarining yumshoq bosimi, sonlarining egri shaklini. Va u his qildi — o'zining Asbobining qotib qolganini.
U ko'zlarini yumdi, nazorat qilishga harakat qildi. Ammo tanasi uni tinglamas edi. Uning Asbobi qotib, Diananing sonlari ustiga tiralardi.
Diana ham his qildi. U aqilli ayol, u bu vaziyatni Komilni erkak ekanligi juda yaxshi tushunib, qimirlamay yotdi, nafasini bir tekis ushlab turdi. Uning ayollik sezgilari his qildi — erkakning azosini qattiqligini, uning haroratini, uning bosimini. Yana his qildiki — o'zining jinsiy azosi ustida namlining paydo bo'layotganini.
— Komil, — pichirladi u.
— Nima? — javob berdi u, ovozi qo'pol.
— Seniki... u...
— Bilaman, — kesdi u. — Kechirasiz. Men nazorat qila olmayman.
— Yo'q, — dedi Diana, ovozi muloyimlashib. — Men... o‘zimni ham nazorat qila olmayman.
Sukunat cho'kdi. Ular yotardi, bir-birlariga yopishib, tanalar issiqligi bir-biriga o'tardi. Olov o'chib ketdi. Qorong'ulik kulbani qoplab oldi.
Va u qorong'ulikda Komil his qildi — Diananing qo'lini, uning orqasiga qo'yilganini.
— Diana, — dedi u, ovozi ogohlantirish, ma'nosida.
— Shhh, — pichirladi u. — Sen shunchalik issiqliksanki...
Diana hayratda, bu yigitning erkaklik quvvatidan, tanasi tabiy pech kabi qaynoq edi. U ongli ravishda istamasada, tanasi beixtiyor, o‘sha issiqlik tomon talpinardi. Uning qo'li yuqoriga ko'tarildi, uning ko'kragidan o'tdi, keyin bo'ynidan. U uning boshiga qo'ydi va uni o'ziga tortdi.
Diyana nima qilyabman deya savol bersada, harakatini to‘xtalib ololmadi. Ularning lablari uchrashdi.
***
Diyanani nazlida o'pish dahshatli edi — nafrat va ishtiyoq aralashmasida, ularning tishlari to'qnashdi, tillari urishdi. Diana ixtiyoriysiz to‘g‘irlandi, yuzma-yuz bo‘ldi va uning ustiga chiqdi.
Adyol tushib ketdi. Ularning tanalari ochiq — faqat ichki kiyimlar qolgan edi. Diana uning ustida o'tirdi, to‘la ko‘kraklar havoda titrar, yumaloq, uchlari esa sovuqda qattiq bo'lib turardi. Komil ularni tortdi, lablari, tishlari bilan o‘ynadi. Diana ingradi, — og'riqdan yoki zavqdan, u o‘zini, o‘z tanasi istaklarini asiriga aylanayotganini his qildi.
Komilning qo'llari uning orqasiga yurdi, tizzalari ustidan tirnalib o‘tdi. Diyana dunbasini soniga bosib turdi, uning asbobini his qildi. Ichki kiyim ostida qotib silkinib bosim bilan urardi.
— Men seni yomon ko'raman, — pichirladi Diana, uning qulog'iga.
— Bilaman, — dedi Komil va uni ag'dardi va o'zi ustiga o‘tdi. — Men ham seni.
U uning emchaklarini qo'llariga oldi — ular qo'liga sig'masdi, ular juda katta edi. U ularni bosdi, o'pdi, uchlari og'zida, tili ularda aylandi. Diana zavqlandi, beli kamonday egildi.
Komil bir qo'li pastga tushdi, uning ichki kiyimini yechdi. Keyin o'ziniki. Uning Asbobi erkin bo'lib qoldi — qattiq, katta, uchi namli. Diana unga qaradi va ko'zlari kengaydi.
— Bu... bu katta, — pichirladi u.
— Qo'rqasanmi? — so'radi Komil, uning yuziga tikilib.
— Yo'q, — javob berdi Diana, ko'zlari unikiga qarab. — Men hech narsadan qo'rqmayman.
U yotdi, oyoqlarini ochdi. Uning zamin ko'rinardi — yalang'och, silliq, namli. U och pusti rangda, namlangan tayyos, kutardi.
Komil uning ustiga keldi. Uning asbobining uchi qin bo‘g‘ziga tegdi. Diana nafasini ichiga tortdi.
— Kutma, — dedi u. — Shunchaki... qil.
Ha, u qildi.
Bir harakatda u tubigacha cho‘ng‘idi.
Diana qichqirdi — og'riqdan, zavqdan, u bilmasdi. Uning tana to'lqin bo'lib tortdi, tizalar ko'kragiga bosildi. Komil to'xtadi, uni to'lqib og‘riqdan qiynalishini kutdi.
— Davom et, — dedi Diana, tishlari orasidan. — To'xtama, erkak...
Komil jilmayib, davom etdi.
Uning harakatlari boshda sekin edi, lekin tez o'zgarib ketdi. U ichga kirib borardi, chuqurroq, kuchliroq. Uning asbobi bo‘g‘zidan o'tib, uning devorlari yuzida ishqalardi. Har bir harakatda Diana ingrar, tirnoqlarini uning ortiga botirar, moslashish uchun oyoqlarini uning beliga o'rardi.
— Tezroq, — pichirladi u, alam bilan. — Tezroq.
Komil tezroq harakatlanardi. Uning, tanasi ayolning terisiga urulardi, tovushlari kulbada aks-sado berardi — namlik, shahvoniylik, yovvoyi ishtiyoq. Diananing emchaklar sakrardi, Komil qo'llari ularni erkalab o‘ynardi.
Diana uning bo'yniga osilardi, lablari Komilning yelkasida, tishlari terisiga botardi. Diana hayotidagi eng noyob hisni tuyardi — jilovsiz zavq to'lqini, uning tanasidan ko'tarilayotganini, iroda quvvatinj yo'qotayotganini.
— Men... men, — u gapira olmaydi.
— Nima? — dedi Komil, harakatlari yanada tezroq. — Nima, jonim?
Ular deyarli birga yetib kelishdi.
Diana qichqirdi, tanasi tolqinlandi, qini torayib asbobga yopishib oldi. Komil ham bir muddat nazoratni yo‘qotib, beliga kuch berdi. O‘nlab, yigirmalab ayovsiz zarbalar berdi va uning ichiga to'kildi — issiq, kuchli, to'lib-toshib bo‘shandi. Ular bir necha daqiqa sassiz bir-birlariga yopishib, tanalar bir bo'lib, nafaslar aralashib ketdi.
Keyin ular ajraldi.
Komil yon tumonga, Diana uning yonida... Ular jim yotishdi, sokin nafas olishdi. Adyol yana ularni o‘z bag‘riga oldi, issiqlari bitta bo'lib o‘zlarini isitardi.
— Biz... biz nima qildik? — ovozi hali ham titrarb so‘radi Diana.
— Bilmayman, — javob berdi Komil. — Ammo bu... bu yaxshi edi.
Diana kuldi — past, achchiq kulgi, ammo qorong‘uda ko‘rinmadi, uning ko‘zlari yoshlangan nam edi..
— Biz hali ham bir-birimizni yomon ko'ramiz, — dedi u asta pichirlab.
— Ha, — rozi bo'ldi Komil. — Hali ham, agar sen shuni istasang... .
Ammo u yolg'on gapirardi, endi u Dianani istasada yomon ko‘rolmasdi. Sezardiki Diana ham yolg'on gapirardi, chunki u o‘zi o‘ylaganchalik qattiq ayol emas, u hozir unsiz yeg‘ladi, demak ojiza...
***
Ular uyg'onishdi — birga, adyol ostida, tanalar bir-biriga yopishib. Qor hali yog'ardi, ammo zaifroq. Olov o'chgan edi, ammo ularga kerak emas edi — ularning issiqligi yetarli edi.
Diana birinchi qo'zg'aldi. U Komilning ortiga qaradi — u uxlab yotardi, yuzida tinchlik bor edi. U unga uzoq qaradi, keyin qo'lini cho'zdi va uning sochiga tegdi.
Komil uyg'ondi. U o'girildi va unga qaradi.
— Assalomu alaykum, — dedi Diana, ovozida mehribonlik zuhur edi.
— Valaykum assalom, — javob berdi Komil.
Ular bir-birlariga tabassum, muhabbat ila qarashdi. Va qaysidir, bir soniyada, qay biri birinchi harakatlanganini bilmasdan, yana bir-birlarini o'payotgan edilar.
Bu safar o'pish boshqacha edi — yumshoqroq, sekinroq, chuqurroq. Diana uning ustiga o'tirdi, emchaklar uning ko'kragiga bosildi. Komil ularni qo'llari bilan ushlab, uning orqasi bo'ylab silab, dunbalar ustiga qo'llarini qo'ydi.
Diana uning asbobini his qildi — yana qotib turarkan. U pastga qaradi va jilmaydi.
— Yanami?
— Agar sen xohlasang, — dedi Komil.
— Men xohlayman, — dedi Diana va asbobni o'ziga kiritdi.
Bu safar sekinroq edi, muloyimroq. U sakrardi, sekin, asbob ichini to‘ldrar edi. Uning emchaklar havoda harakatlangan sayin og‘irlikdan o‘zicha zavqlanib qo‘yardi. Komil esa ularni shunchaki kuzatar, ko‘z qaoqlari ko'klarga hamohang ustida aylanar edi.
Diana yoqimli ohang chiqarib, orqaga egilar, qo'llari bilan Komilning tizzalariga, tayanardi. Komil esa Diananing beliga qo'llarini qo'yar, uni ko'tarar, pastga tushirardi. Muhimi ularning harakatlari bir xil ritimda — sekin, chuqur, uzoq. Harqalay shu jabhada yaxdil edilar.
— Komil, — pichirlardi Diana, ko'zlari yumiq.
— Ha?
— Men... men seni hali ham yomon ko'raman.
Komil kuldi.
— Men ham seni.
Ammo u yolg'on, ikkalasi ham buni bilardi.
***
Qor to'xtadi.
Uchinchi kun ertalab quyosh chiqdi — birinchi marotaba ikki kundan beri. Ular derazadan tashqariga qarashdi — oq, toza, jimjit.
— Biz ketishimiz mumkin, — dedi Komil.
— Ha, — rozi bo'ldi Diana. — Mumkin.
Ammo hech kim qo'zg'almasdi.
Ular adyol ostida yotardi, tanalar bir-biriga yopishib. Diana uning ko'kragida bosh qo'ygan, Komil esa uning sochlarini silab turardi.
— Biz chiqsak, — dedi Diana, ovozi past, — nima bo'ladi?
— Bilmayman, — javob berdi Komil.
— Biz yana dushmanmiz?
Komil jim qoldi. Keyin:
— Ehtimol.
Diana boshini ko'tardi, unga qaradi.
— Ehtimol emas, — dedi u. — Aniq.
— Nega? — so'radi Komil.
— Chunki bu bizning dunyomiz, — dedi Diana. — Tashqarida. Bu esa... bu boshqa dunyo edi.
Komil uning yuziga tikilib qoldi. Va u birinchi marta ko'rdi — uning ko'zlaridagi yosh.
— Diana...
— Yo'q, — kesdi u, boshini chayqab. — Hech narsa dema. Shunchaki... qo'y.
U o'pishardi — oxirgi o'pish. Uzoq, chuqur, achchiq. Keyin u turib, kiyina boshladi.
Komil uni kuzatdi. U uning dunbalari ustiga ich ishton, shimini, ko'kraklari ustiga lifchik va ko'ylagini kiyganini kuzatdi. U uning tanasi yopilayotganini ko'rardi va uning ichida allanima sinayotganini his qilardi.
Nihoyat Diana tayyor edi. U eshik tomon yo'nalishdi, keyin to'xtadi.
— Komil, — dedi u, orqaga qaramasdan.
— Ha?
— Agar biz... agar biz tashqarida uchrashsak...
— Bilaman, — dedi Komil. — Men ham.
Diana boshini liqilltdi. Keyin eshikni ochdi va chiqib ketdi.
Komil yolg'iz qoldi.
***
Bo'ron o'tib ketgan edi, ammo ularning ichida yangi bo'ron boshlanardi.
Komil Dianani kulbadan chiqib ketayotganini tomosha qildi. Uning qadamlari qorda izi qoldi, keyin u daraxtlar orqasida g'oyib bo'ldi. U ketdi, o‘zi bilan birga kulbadagi issiqlik, yovvoyilik, o'sha lahzalar ham olib ketdi.
Komil o'zini yolg'iz his qildi — birinchi marotaba yillar ichida haqiqiy yolg'izlikni his qildi. U adyolga qaradi — hali ham ularning tanalarining isi, issiqligidan nam edi. U ko'zlarini yumdi va eslardi.
Uning ko‘kraklarining yumshoqligi. Uning ayolligi ustiga qilgan bosimi. Uning boqishi — zavq va og'riqdan chaqnagan ko‘zlarini. Uning qichqirishi — uning nomini aytganida, qanchalik yoqimli tuyulgani.
U o'z boshiga urdi. Nima qildi u? U o'zining eng katta dushmani bilan... u uni... va u bundan zavqlanardi.
Ammo bu zavq emas edi. Bu boshqa narsa edi. Nimadadir, u nom qo'yishga qo'rqardi.
Diana ham yurardi, qor ustida, yolg'iz. Uning ko'zlarida yosh bor edi, ammo u o‘zini yo'qotmasdi. U yurdi, chunki to'xtash — eslash edi.
Uning qo'llari uning tanasi ustida. Uning Asbobi uning ichida. Uning og'zi uning emchaklari ustida. Uning ovozi — uning nomini g'azab va ehtiros bilan aytganida.
U bir-birini yomon ko'rishgan edi. U hali ham yomon ko'rardi.
Ammo endi u boshqa narsani ham bilardi.
U sevardi, oooh bu eng dahshatli kashfiyot bo‘lgan edi.
***
Ular shahar chekkasiga yetib kelishdi — har biri o'z yo'li bilan, har biri yolg'iz. Telefonlari ishlay boshlanadi. Xabarlar keldi — investorlar, mijozlar, uchrashuvlar.
Hayot davom etar edi.
Komil telefonga qaradi. Dianadan xabar yo'q. U kutayotgani ham yo'q edi.
Diana ham telefoniga qaradi. Komildan xabar yo'q. U ham kutayotgani yo'q.
Ammo ular ikkalasi ham bilardi — bu tugamas tuyg‘u edi.
Kulba tog'da qoldi, qor bilan qoplangan, jim va sirli. Ammo uning ichida, adyol ostida, devorlar orasida — ularning haqiqati qolgan edi.
Bir-birini yomon ko'rgan ikkita yurak bir-biriga ehtrosiga tegib ketgan edi. Va ular endi hech qachon avvalgidek qaray olmas edilar.
Qorlar eridi, bahor keladi. Ammo ularning ichidagi qish xotiralari abadiy qolgan edi
Tamom...
Muallifdan hikoyani o'qiguvchi uchun havola: Komil va Diana keyingi kunlarda nima qilishadi? Ular uchrashishadimi? Ular o'zlarining hissiyotlarini tan olishadimi? Yoki nafratning orqasiga yashirinishadimi? Bu savollarga javob... o'zizning qalbizda... Siz ularni baxtli tasavvur qilsez ular baxtli, dushmanlar deb bilsez dushman..
Muallif: -Oshiq-
G‘oyalar bulog‘i: Mastona