Seuldagi yomg'irli kecha...
Bekzod:
Birovga aytsam ishonmaydi, qilgan ishlarimni ko‘rishganda meni katta odam, o‘zimni ko‘rganda ancha yosh ekan deyishadi. O‘ttiz ikki yoshdaman Toshkentda o'zimning IT kompaniyam bor — dasturiy ta'minot, mobil ilovalar, elektron tijorat. Yetti yil mehnat, tun-u kun ishlashim, raqobat, stress — barchasi meni shu nuqtaga olib keldi: Seulga, xalqaro biznes forumiga, VIP mehmon sifatida.
Aprel oyi edi. Seul shamoli sovuq, lekin nafasimni qaytara olmadigan darajada emas. Shunchaki g'alati — sovuq va nam, xuddi birovning nafasi yuzimga tegib turganday. Men mehmonxonadan (Grand Hyatt Seoul, Itaewon tepaliklarida joylashgan) tushib, taksiga o'tirdim. Haydovchi koreyscha nimadir dedi, men inglizcha manzilni takrorladim: Gangnam, biznes-markaz, forum zalasi. U bosh irg'adi. Mashina yurdi.
Tashqarida Seul manzarasi oqib o'tardi — neon chiroqlar, baland binolar, kecha soat o'nda ham to'xtovsiz harakatlanuvchi odamlar. Mening qalbim hotirjam edi. Men ohirgi yillarda shunday edim — tabiatim tinch, vaqtim hisoblangan, his-tuyg'ularni hamyonga ko'mib, faqat mantiq va biznes bilan yashaydigan odam. Bir so‘z bilan aytganda, oq-qora tasvirli.
Lekin o'sha kecha mening hayotim o'zgardi, yana rangli qaytdi.
Forum ikki kun davom etdi. Uchrashuvlar, prezentatsiyalar, biznes-kartochkalar almashinuvi, kechalari ziyofatlar. Ikkinchi kun kechqurun men charchagan edim — nafaqat jismonan, balki ruhan ham. Bu soxta tabassumlar, soxta samimiylik, "keling hamkorlik qilaylik" degan gaplar — barchasi meni zeriktirib yubordi. Men mehmonxonaga qaytishni o'yladim, lekin birdan ongli ravishda o'zimni shahar markazida, Gangnam ko'chasida ko‘rdim.
Yomg'ir boshlandi. Dastlab mayda tomchilar, keyin kuchliroq. Men soyabon olmagan edim. Atrofga qaradim — eng yaqin joy, "Blue Rain" deb nomlangan bar edi. Neon yozuv ko'k rangda yonib-o'char edi. Men ichkariga kirdim.
Bar yarim qorong'i, faqat peshtaxta ustidagi chiroqlar va burchaklardagi mum shamlar yorug'lik tarqatardi. Ichkarida o'n-o'n besh kishi bor edi, aksariyati koreyslar. Barmen, o'ttiz yoshlardagi erkak, qora sochli, inglizcha gapirardi — menga joy ko'rsatdi. Men peshtaxta yonida o'tirdim, viski buyurdim.
O'sha payt uni ko'rdim.
U burchakda, deraza yonida, yolg'iz o'tirgan edi. Ko'ziyoshlardan namlangan, tekis qora sochlari yelkalarigacha, tushgan. Yuzi oq — chinni qo'g'irchoqnikidek oq, lekin jonli. Kiyimi oddiy, oq futbolka, qora shim, lekin uning tanasiga shunday yopishib olgan ediki, ko‘rgan hamoni uning shaklini tasavvur qildim. U o‘sprin qizlardek ozg‘in, lekin ayolona yetilgan, ko‘krak egriliklari, nozik beli, kichkina elkalar, uni judayam ko‘zga yaqin qilgan. U yig'lardi. Ovoz chiqarmay, shunchaki ko'z yoshlar yuzini nam qilardi.
Men odatda bunday vaziyatlarda aralashmayman. Lekin o'sha kecha — bilmayman nega — o'zimni tutolmadim. Men bir stakan viski olib, bir stakan sharbat olib uning stoliga bordim.
— Salom, — dedim inglizcha. — Kechirasiz, men... siz yaxshimisiz?
U boshini ko'tardi. Ko'zlari qizgan, lekin ular juda chiroyli edi — qora, chuqur, katta. U meni ko'rib, hayron bo'ldi.
— Siz... kimsiz? — dedi u inglizcha, leykin talaffuzi koreyschaga o'xshardi.
— Men Bekzod. O'zbekistondan. Siz yig'layapsiz. Yordam kerakmi?
U jim qoldi, keyin boshini chayqadi.
— Yo'q. Lekin... rahmat.
Men o'tirishni so'radim. U ruxsat berdi. Men sharbat quyulgan stakanni unga yaqin surib, unga qaradim.
— Nima bo'ldi?
U yana ko'z yoshlar to'kdi, lekin bu safar gapirdi:
— Men... men stajyor edim. K-Pop guruhida. Uch yil mashq qildim. Bugun menga etarli emasligimni aytishdi. Ular, men juda katta emasligimni, juda oddiy emasligimni aytib, meni tashlab ketishdi.
Uning ovozi siniqqan, lablari pirpirab, huddi yaqiniga dardini yorayotgan qizdek multrab boqdi. Men uning qo'lini ushladim — u shunchalik mayda va sovuq ediki, yuragim ezildi.
— Sizning ismingiz?
— Min-Ji.
— Min-Ji, — takrorladim. — Ular noto'g'ri aytishgan. Siz... siz go'zalsiz.
U ko'zlarimga qaradi. Va o'sha lahzada, bu oddiy ta'rif emasligini his qildin. Uning yuzi, ko'zlari, tana — barchasi mening ichimda yoqimli tuyg‘ularni qo'zg'atdi. Men ko‘p yillardan buyon, ishimga berilib, buday insoniy tuyg‘uni his qilmagan edim.
Biz ikki yaqin insondek gaplashdik. Bir soat, ikki soat. U menga hayoti haqida gapirib berdi, qanday qilib Pusandasn Seulga kelgani, qanday mashhur bo'lish, sahnada turishni orzu qilgani haqida. Men unga o'z hayotim haqida gapirib berdim — biznes, muvaffaqiyat, va yolg'izlik. U tushundi. Men esa uni tushundim.
Soat ikki bo'lganda, bar yopilayotganini e'lon qildi. Biz suhbatlarimiz uzulub qolganidan xafa bo‘lgandek tashqariga chiqdik. Sovuq yomg'ir hamon maydalar yog'ardi. Biz taksi kutib bir muddat turib qoldik. Bu orada Min-Ji titrar qoldi, men kiyimimni yechib, uning yelkasiga tashdim.
U minnatdor tazim bilan jilmaydi, allaqnday kares filimini eslab, vaziyatimizni o‘xshashligi haqida gapirdi. Men esa jimgina tingladim, tasuf bilan seryallar ko‘rmasligimni aytib uni hafa qilgim kelmadi.
— Sizning mehmonxonangiz qayerda? — deb so'radim, taksi mashinasi yaqinlashib kelayotganini ko‘rgach, taraddut orasida.
— Men... menda mehmonxona yo'q. Men do'stimni uyida yashayman, lekin bugun... bugun men unikiga qaytishni xohlamayman.
Men eshikni ochgancha ikkilanib, taklif qildim:
— Mening mehmonxonam yaqin. Grand Hyatt. Agar xohlasangiz... qola olasiz. Men sizga alohida xona beraman yoki... yoki shunchaki qahva ichib dam olishingiz mumkin.
U mening ko'zlarimga qaradi. Yengil tazin bilan javob berdi:
— Ha.
***
U taksida jim, hayolchan edi. Uning qo'li meniki yonida, oramizda masofa bo‘lsada men uning issiqligini his qilardim. Mashina Itaewon tepaliklariga ko'tarildi. Mehmonxona eshigi oldida to'xtadi. Biz tushdik.
Qabulxonada xodim koreyscha nimadir dedi. Men inglizcha javob berdim. U kalit berdi — mening xonam, 14-qavat, 1408-xona. Lift ichida biz jim edik. Lekin bu jimlikda, o‘ziga hos nimadir bir edi. Bir so‘z bilan aytganda, o‘zaro iliqlik... Yonimda turardi, boshini pastga tushirgandi, qo'llari titrardi. Gog-gohi ko‘z ostidan qarab qo‘yardi.
Biz xonaga kirdik. Xona katta, yer to'shak, katta deraza Seul manzarasi ko‘ringan, kichkina divam, stol. Min-Ji ichkariga kirdi, atrofga qaradi.
— Bu... juda chiroyli, — dedi u.
— Rahmat. Siz... siz choy yoki kofe xohlaysizmi?
U boshini chayqadi. Keyin menga yaqinlashdi. Juda yaqin. Men uning yuzini ko'rdim — yomg'irdan nam, ko'zlari hali qizil, lekin ular mening ko'zlarimga oshiqona dadillik bilan tikilib turardi.
— Bekzod, — dedi u. — Men... men bugun o‘zimni juda yomon his qilyapman. Men... men yolg'iz bo'lishni xohlamayman.
Men uning ma'nosini tushundim. Lekin yuqoriga qarab, jilovlanib turgan ko‘zlarga qarab shunchaki ketish... va javob berdim:
— Sen yolg'iz emassan.
Men uni o'pdim.
***
Shunday lahzalar bo‘lar ekanki, tananing o‘zi qaror qabul qilar ekan. Men uni o‘pdim. Uning lablari yumshoq, shunchalik yumshoqki, men o'zimni tutolmadim. Dastlab ehtiyotkorlik bilan, keyin kuchliroq. U bir on dovdirab qoldi, keyin javob berdi — uning qo'llari mening bo'ynimga o'raladi, tana mening tanaimga yaqinlashdi. Men uning ta'mini his qildim — yomg'ir, tutun, ozgina alkogol, va qandaydir shirin — balki parfyum, balki uning terisi.
Biz to'shakka cho‘kdik. Men uni ehtiyotkorlik bilan yotqizdim, xuddi sindirib qo'yishdan qo'rqqandek. U pastda yotardi, ko'zlari menga tikilib. Men barmog‘larim bilan uning yuziga tegdim, keyin yonog'i, labi, bo'yni.
— Sen go'zalsan, — pichirlaidm.
— Siz ham, — u javob berdi.
Men uning kiyimini yechdim. U qarshilik ko'rsatmadi, aksincha qo‘llarini yuqori ko‘tarib moyillik namoyish qildi. Ichida oq ko'krak bog'ich — oddiy, lekin uning tanasida jozibador ko'rinardi. Men uni yechdim.
Uning ko‘kraklari kichkina, ikkala qo'lga sig'adigan, lekin mukammal, nafis. Ular oq edi, teri silliq, uchlari pushti — quyruq rangida. U hayajonlangan sari, qattiqroq bo'lib borar edi. Teginish uchun, qo'limni cho'zdim, uning tanasida titroq yirdi, chuqur nafas olib, chiqazdi. Hayajonlangan ovozda ismimni shivirladi.
— Bee-kzoood...
Boshimni egdim, labidan o‘pdim, yanog‘idan, iyagidan so‘ng og'zimni uning ko‘krakiga tegkazdim. Til uchi bilan ko‘krak so‘rg‘ichlarida aylantirdim. U ingrab yubordi — ovoz baland emas, lekin ichdan kelayotgan, titroq to‘lqinda, shahvoniy ohang oldi. Bu yanada zavqimni oshirdi, qo'limni uning ikkinchi ko‘krakiga cho‘zdim, barmoqlar bilan so‘rg‘ichini chimchiladim. Uning tanasini ilondek egildi, oyoqlari qimirladi. Kareys tilida shivirlab allanimalar dedi. Yaxshi so‘zlar aytdi chog‘i, yuziga qaraganimda jilmaydi.
Qo‘llarim bilan paypaslanib, uning shimini yechdim. O‘zi yordam berdi, beliga qo'lini qo'yib, shimni pastga surdi. Pastki ichki kiyimi — oq, nozik to‘r material, lekin men boshqa narsani ko‘rishga oshiqqanim boyis, kaftlarim bilan siypalab uni ham tez yechdim.
Uning pasti oq, silliq, terisi yoqimli edi. O‘rta barmog‘imni ishqalab, bir birga yaqin jinsiy lablarni orasini siypalar ekanman, pushti rangli azoyi judayam ekanligini sezdim. Ayniqsa siydik naychasi, bosh barmog‘im bilan ezganimda u ingrab, tanasi eshilib keti. Lekin jilmayib qarashidan yoqayotganini faximlab, erkalashda davom etdim. Tez fursatda uning ichki sonlari orasidan namlik tomchilari oqib uni yaxshigina qo'zg'alganidan darak berdi.
Men o'z kiyimimni yechdim. Ko'ylak, shim, ichki kiyim — barchasi yetarlicha tezlikda. Qurolim allaqachon qotib qolgan, uchi nam edi. Min-Ji uni ko'rdi, ko'zlari kengaydi.
— Bu... katta, bishqacha — dedi u, ovozida qo'rquv, qiziquvchanlik aralash.
— Sunnat bo‘lganman... — o‘zimcha izohladim. — Ozor bermiman, — va'da ham berdim.
Intim startida turganim uchunmi sof o‘zbek tilidan gapirganimni keyin sezdim. U ham o‘z navbatida, to'shakda uning ustiga yotayotganimda, qo'llarini ko‘ksimga tirab kares tilida bir nima dedi. Ko‘zlarida havotr, labida siniq tabassumni ko‘rib, tushundimki qiynamasligimni yoki shunga yaqin ma'nodagi so‘z aytib o‘tindi. Bir lahza bir birimizga termulib qolgach, u birdan boshini oldinga cho‘zib, labimdan bo‘sa oldi va qo‘llarini boshining ikki tarafiga oldi. Uning jussasiga yana bir ko‘z tashlab oldim. Birdiyu bor og‘irligim bilan tez boshlaydigan bo‘lsam, bu nozik qizni qiynab qo‘yishimni angladim. Og‘irligimni tizzamga oldim, qo‘llarimni sonidan boshlab yuqoriga siladim. Qiziq jihati uning biqinida kuchli qitig‘i bor ekan. U birdan juda yoqimli ohangda, handon urib, bolalarcha samimiy kulib yubordi. Karescha ohangli ovozi hush yoqib, o‘ynashib uni qitiqlay bishladim. Bechoragina o‘zini u yoqqa bu yoqqa urib, telbalarcha tagimda tipirchilab, kular qo‘llarini bilan qo‘limni tutib olishga urunardi.
Haddimdan oshmaslik uchun, qo‘llarimni tutib olishiga imkon berdim. U esa hansiragancha qo‘llarimni qulflab quchoqlab oldi, kares tilida pichirlab qulog‘imga uzoq pichirladi. Bir necha sonya biz jilmaygancha bir birimizga termulib qoldik. Mening qurolim uning ichki sonlariga tegib turardi. Uning ko'zlariga qaradim, ingliz tilida so‘radim:
— Tayyormisan?
U labini tishlab bosh irg'adi.
Men salgina surilgandim, asbobimning boshi uning jinsiy lablariga tegdi — iliq, namlik mo‘l edi. Salgina itardim, ichkariga majbur kirdi, ozroq santimetr, lekin uni yuzlari hiralashib, mayin ingrab yubordi.
— Ohhh...
Yana ozroa itardim, iffat pardaning cho‘zilgani his qildim. Uning ayollik azosi tor, juda tor. Qin devorlari asbobimni siqib olgandi. Men unga ozor berayotganimni his qildim. Lekin nafsim faqat oldinga undardi. Men asta itardim, parda yirtildi. U esa balandroq, ingrab yubordi.
— Bekzod... og'riyapti...
Men to'xtadim, u pastga qaramadi, ammo men asbobimga qon yuqqanini ko‘rdim. Uni vohima qilishini kutgandim, biroq u o‘pich istab lab cho‘zdi. Bir necha sonya chuqur o‘pishdik. So‘ng qulog‘iga shivirladim.
— Davom ettirayonmi?
— Ha...
Oxirgi itarish bilan asbobim to'liq ichkariga kirdi. Uning azoyi to'liq qamrab oldi. U yeri torlik, issiqlik va judayam namlik bor edi. Men to'xtadim, bu beqiyos tuyg‘udan bir lahza huzurlanib oldim va harakatlandim.
Dastlab asta — ichkariga, tashqariga, ichkariga, tashqariga. Uning pastki azosi har bir harakatda jonvorimni qisib turardi. Min-Ji esa pastimda yotardi, boshi orqaga egilgan, og'iz ochib, tez nafas olar, o‘zicha huzurlanib tovush chiqarib qo‘yardi.
— Ahhh... ahhh... Bekzod...
Men qo'llarimni ko‘kraklarini ustiga tashladim, ikkalasini ham ushlab barmog'im bilan uchlarini aylantirdim. Ular qattiq, tasirchan edi. Uning tanasi qimirlardi — beliga qo'llarini qo'yib, har bir itrarishimda tepaga ko'tarilardi.
Men tezlashdim. Har bir itraish chuqurroq, kuchliroq. Yuragim ham tez urar, qon to‘lgan asbobim uning ichida yanda katta, qattiq bo'lib borardi. Har bir chiqarishda, asbob uning qonli namligidan ho'l, qizg‘ich bo‘lib chiqishini ko‘rardim. Har bir itrarishda tanamizdan ovoz chiqardi "ch-ch-ch" quloqqa hush yoquvchi,erotik ovoz.
Min-Ji esa, o‘g‘ziga kelgani baqirardi — inglizchada, koreyschada, aralash:
— Bekzod! Ohhh! Ne mu ni! Ahhh!
Men ham, ona tilimdagi eng aziz so‘zlar bilan siylar, evaziga boshimni pastga egib, ko‘kraklarni, so'rar, o‘ynoqi tishlardim. Uning qo'llari boshimni qisib turar, barmoqlar sochim orasida sayr etardi. Bir necha ishtiyoqli siltashlardan so‘ng his qildim, uning azoyi kuchli, ritmik qisila boshladi. Bir sonya uning tanasi titra boshladi. Ko'zlari yumuldi, og'zini keng ochildi, baland uzun ovozda ingradi:
— Ahhhhhhh!
Keyini beqaror zarbalarim meni ham, manzilga yetganimdan darak berdi. O‘sha lahza nimalar haqida o‘yladim, yodimda yo‘q miyam o‘chib qildi, ammo shu holatda ham o‘z vaqtida chiqardim. Bir, ikki uqalash asbobim portladi, oq suyuqlik uning uning ustiga oqdi.
Nafasim, tez o‘pkamni bosib olguncha,. Men uning ustida yotgandim. So‘ng bir aylanib ustimga chiqardim, asbobim sonlar orasida, u bir necha sonya huzurlanib ko‘ksimga bosh qo‘yib yotdi.
Keyin Min-Ji mening yuzimni ushladi, ikki qo'li bilan, va o'pdi — ehtiros bilan.
— Rahmat, — pichirladi u. — Rahmat...
Tashqarida yomg'ir hali yog'ardi, tomchilar derazaga urulardi. Min-Ji mening qo'llarimda edi, boshi mening ko'ksimda. Men uning sochlarini silardim.
— Bu kecha men o'zimni tirik his qildim, — dedi u.
Yana allanimalar haqida uzoq pichirladi, ammo extirosga boy jumlalarni ayrimlarini tushundim
— Men ham, — shunchaki javob berdim.
Biz uxlab qoldik. Tong otdi. Men uyg'onganimda, u yo'q edi. Faqat bir qog'oz yotardi — koreyscha va inglizcha yozuv:
"Bekzod, rahmat. Sen menga eslatding, men nafaqat stajyor emasman. Men ayolman. Men tirik insonman. Sen yaxshi odamsan. Yaxshi yo'l. — Min-Ji"
Men o'sha qog'ozni hali ham saqlayman.
***
Men Seuldan, Toshkentga qaytdim. Hayot davom etdi — biznes, uchrashuvlar, shartnomalar. Lekin har safar yomg'ir yog'ganda, men o'sha kechani eslayman. Min-Jini, uning ko'z yoshlarini, ingrashlarini, uning ko‘kraklarini, iffatini men uchun qurbon qilganini, shunga qaramay uning rahmat so'zini.
Men bilmayman u hozir qayerda. Bilmayman u orzulariga erishdimi. Lekin men bilamanki — o'sha kecha, Seuldagi yomg'irda, ikki yolg'iz qalb bir-birini topgandi.
Tamom...
Muallif: Oshiq
Ilhomlantruvchi: Nazo...
Nazo so‘zlagan voqealarga ilhomlanib, yozilgan hikoya.